Connect with us

Haberler

Mızrakla Ülke Alır Buğdayla Yurt Edersin Oğul

Mızrakla ülke alır buğdayla yurt edersin oğul demişti,  Tabduk Emre.  Üzerinden yüzyıllar geçti.  Ne zaman ekim gelse kapıya, güz düşse ırağa Tabduk Emre gelir aklıma. Ekilen tohumlar, can bulan hayatlar. Sonbaharı kışa azık eden hazırlıklar.

Mızrakla ülke alır buğdayla yurt edersin oğul demişti, Tabduk Emre.  Üzerinden yüzyıllar geçti. Ne zaman ekim gelse kapıya, güz düşse ırağa Tabduk Emre gelir aklıma. Ekilen tohumlar, can bulan hayatlar. Sonbaharı kışa azık eden hazırlıklar.

Coğrafyalar, topraklar üzerinde yaşayan insanların el izini  belleğine not etmiş, ilmek ilmek örmüştü yaşadığı ne varsa. Tarih büyürken zaman yaşlanmaya,  kadim coğrafyaların yağmurları, tohumları yeryüzü bilgeliğine dönüşmüştü.

Yeryüzünün bilgeliği onu okuyana, yüreğe ambar edene, elini toprağa sürene deva,  topraktan uzaklaşana dert olarak dönmüştü yıllar yılı.

Anaerkil toplumlarda  kadının bilgeliği toprağı işledikçe toplumsal üstünlüğe,  güce dönüştü. Tarıma dair bilinenler sır oldu saklandı sandık sandık içinde.  Binbir gece masallarında hikayeye dönüştü.  

İlk keşifler hep doğanın gizemine, insanlığın doğayla olan ilişkisine dönüktü. Dünyanın dört bir tarafına dağılan insanlar gördüklerini dost,  yaşadıklarını yurda çeviriyordu usul usul. Zaman demlenirken, küçük gruplar topluluklara, beyliklere, en sonunda devletlere evrilmekteydi. Önceleri işler insanlığın lehine gelişiyordu. Doğada ne varsa zenginlik olup oluk oluk aktı sofralara. Doğanın şifrelerini çözen toplumlar,  kadim bilgileri medeniyete dönüştürdü. Farklı coğrafyalarda  bazen benzer, bazen de farklı tarımsal ürünlerin ekimi ve kullanımıyla medeniyetin temellerini attılar.

Roma İmparatorluğu’nda ekmek o kadar değerliydi ki, hekim Galienus’un De Sanita Te Tuenda adlı eserinde hangi ekmeklerin yenilip yenilmeyeceği, hangi mevsimde hangi ekmeklerin tüketileceği gibi bir çok konuda bilgi vermekteydi. Mevsim geçişlerinin metabolizmada değişimlere neden olduğunu ifade eden Galienus, sonbahar ekmeklerinde mevsim  meyvelerinin, sebzelerinin kullanılması gerektiğini savunuyordu. Bu sayede hem sağlıklı olunacağı hem de doğayla uyumlu bir ritim yakalanacağını düşünülüyordu.

Antik Yunan, Roma, Mısır uygarlıklarının olduğu dönemlerde şifacıların mutfakla olan bağı  oldukça güçlüydü.  Osmanlı’da olduğu gibi yenilebilir sağlık kavramı üzerine önemli tartışmalar yaşanıyordu.

Her coğrafyanın farklı bir alameti farikası vardı. Lakin, Mezopotamya bilgelerin en bilgesi,  Bereketli Hilal içlerinde en verimlisiydi.

Anadolu’da tarım gelişmeye dursun,  başakçı kuşunun kanadında tohum dünyaya gidip, dünyanın geleceği oldu.  Göçerlerin heybesinde, akıncıların  hafızasında  Anadolu illerinde  toprağa hayat veren ne varsa gelenekle, zanaatkarlıkla Balkanlar’a oradan İtalya’ya taşındı. Anadolu fırıncılığı  Antik Yunan fırıncılarının ellerinde Roma’nın modern fırıncılığının temellerini oluşturdu.

Mezopotamya’da ekim coşkuyla kutlandı sofraların mucizesi ekmek için. Anadolu uygarlıkları  tarım ile güçlendi tarıma sırtını döndükçe güç kaybetti.

Ganimete dönüşen doğanın sonsuz  ikramları,  ülkelere üstünlük getiren  nimete dönüştü. Tohumlar sır gibi saklanan kapalı  kapılar ardında yaşamın eşsizliğini paylaştı insanlıkla.  

Anadolu uygarlıklarından Hitit’lerde, tohumun öyküsü bir ekin şenliği ile başlar her yıl. Buğday, sab Hititlerde buğday ekimi çok ciddi bir konudur. Şöyle ki; ekin ekilmiş bir tarlaya yeniden tohum ekmek suçtur, cezası ağır ve onur kırıcıdır.

“Eğer bir tohum üzerine, biri bir tohum serperse, ensesi saban üzerine koyulsun. İki koşum öküz bağlansın. Birini yüzü bu tarafa doğru, diğerinin yüzü o tarafa doğru çevrilsin. Adam ve öküzler ölsün. Ve tarlaya daha önce ekin ekmiş olan kimse, o zaman kendisi için alsın.”

Cezanın ciddi olması yanında  hiçbir şekilde taviz verilmemesi  tarıma ve  tohuma verilen önemin de önemli bir göstergesiydi. Hitit’lerde sonbahar, ekim ve  hazırlık demekti.

Anadolu’da bunlar olurken yönünü bu topraklara çevirenler, yurdunda kuraklığı yaşayıp tarımdan uzaklaşanlar için Mezopotamya bir kez daha mucizesini gösterecekti.

Tohumun geleceğe dönüştüğü Anadolu masalında ekmeğine sıkıca tutunanlar, başkasının rızkına göz dikmeyenlerin çabası,  bazen kanunla bazen de Ahilik geleneğiyle  korundu.

1071 Malazgirt Meydan muharebesiyle  Orta Asya’dan maya kelamını getiren Türkmen’ler  Anadolu’yu mayalayıp onu Türk yurdu yaptılar.

Bilinenin aksine Türk’ler Orta Asya’da sadece hayvancılıkla geçinirlerdi savı doğruyu yansıtmamaktır. M.Ö 2250’de Batı Türkistan’da  buğday, arpa, çavdar, darı, keçi, sığır, deve kalıntılarına rastlanmıştır.  Temelde göçebe kavim olmalarına karşın Hun’ların su kanalları açtıkları, tahılları saklamak için çukurlar inşa ettikleri, hububat öğütmek için taştan araçlar yaptıklarını görmekteyiz. Orta Asya’da yaşayanlar dönemine göre ziraat de  ileri seviyedelerdi. Türkler’in Anadolu’ya bu kadar kısa sürede nasıl adapte oldukları sorusunun  cevabı tarımdadır. Ziraatçilikteki deneyimlerini bereketli Anadolu topraklarında kullanmış, Anadolu haklarıyla hızlıca iletişim kurmuş ve geldikleri topraklara kolayca adapte olmuşlardır. İşte Anadolu’yu Türk yurdu yapan sır burada gizlenmektedir. Bu sebepledir ki  ekim ayı tohum ekmektir yani umut ekmektir. Tohumun  ekildiği coğrafyalar, yurda dönüşür bahara.

Divan-ü Lügat- it Türk’te yufka yuvga olarak geçmektedir.  Yuvarlamak anlamına gelir.  Katmerli yuğa deniliyordu.  Bu gün Anadolu’da yufka bir ekmek ismi olarak kullanılmaktadır. Sonbahar yufka açma zamanıdır. Kışlık yufkalar sonbaharı bekler.  Orta Asya  Kültürü’nün kaynaklarından destansı öykülerin başında gelen Dede Korkut’da ekmek yerine etmek kullanılır. Orta Asya kültüründe etmek hem ekmek hem de bir çok Avrupa ülkesinde olduğu gibi yemek anlamında kullanılır.

Orta Asya geleneğinden gelen ekmekler sacda pişiyorsa yufka, mayalı ise bazlama denilir. Yufka ekmeğinin içinde nem kalmayışı onun uzun süre muhafaza edilmesini de sağlamaktaydı.

Anadolu toprakları gelenler, göçenler, göç yolunda göçten dönenlerin hikayeleri ve sonbahar anılarıyla binlerce yıllık geleneği sofralara taşır her sonbaharda.

Ekim,  kimine hazan kimine umut taşır sararmış yaprakların  arasında. Anadolu toprakları yaz boyu beklediği tohuma kavuşur.  Bir ekinle başlar Anadolu’da tohumun hikayesi. Kimi tohuma kavuşur kimi canında taşıdığı son meyve sebzeyi paylaşır insanlıkla. Şimdi yazlık sebzeler turşuya dönüşürken, kurda kuşa öğünlük olurken  kışlık sebzeler, yaza hazırlık yapan tohumların koynunda saklanır toprağın koynunda. Tohumlar  yağmuru bekler toprakla buluşmak için. Ne zaman sonbahar yağmurları düşmeye başlar o zaman tohum kendini toprağa emanet etmeye hazırdır.

Tohumu toprağa, toprağı insanlığa emanet eder  Anadolu her ekimde.

Binlerce yıllık değişmeyen bir gelenek. Ekim dediğinde ocaklar yakılır, turşular kurular. Tandıra atılan her odun yılın kışlık yufkalıklara tütsüsünü verirken kadının nuru da umudu yoğurduğu hamura dua olur. 

Hasadı toplayanlar düğünlere, evlere  not düşerler yılın bereketini. Hasadın hemen ardından ekim zamanı gelir. Ekim ve hasat  bir bakıma toprakla insanlığın uyumlu beraberliğinin dili olarak yaşandı yıllar yılı.  Hasat doğanın sahip olduklarını insanlıkla buluşturmayı,  sofra geleneğini açıklar. Ekimse insanlığın sofrasında bölüştüğünü yeniden doğayla paylaşmasıdır. Binlerce yıldır süren muhteşem bir uyum. Mütemmim Cüz gibi.

Tarımda iyi olanlar, ziraatçilikte öncü olanlar tohumları doğru zamanda toprakla buluşturur. Suyunu, öğüdünü üzerinden esirgemez.  Hala daha Anadolu’nun köylerinde binlerce yıllık çiftçi gelenekleri tohuma  can veren, haşerelere karşı koruyan, verimi yükselten  eşsiz  kadim bilgilerle  toprağı, tohumu ve insanlığın geleceğini korur.

Herkes hatırasında başka bir sonbahar yaşar. Kimi sonu, kimi kış hazırlığını, kimiyse yazın son demleri hapseder anılarına. Oysa adı üzerinde baharın sonuna sıkışsa da bir sonraki baharın habercisidir o.  Doğanın bütün renklerini hapseder üstündeki örtüye. Dağlarına boylu boyunca serdiği yeryüzü kilimine.  Kilime ağıdını ilmek eder Anadolu kadınları yanına ocak yakar baharın rızkından kışın çıkınını hazırlar. Kazanlar kaynar, buğday bulgura, hamurlar yufkaya dönüşür.  Yılın muhasebesi, dağların esintisi yoğrulan hamura, çevrilen yufkaya katık  olur ateşler yandıkça.

Yılın en temiz en berrak aylarıdır. Doğa bütün fazlalıklarından kurtulur. Daha iyileri için çürük elmalardan vazgeçer kimi, kimi yenisi için eski sararmış yapraklardan.  

Yaz boyu tarlada güneşin sıcağında kavrulan nur yüzlü anneannelerin tarifleri öğüt olur kavanozlara dolar. Kurutulmuş patlıcanlar, ayıklanmış Ayşe kadın fasülyeler pıt pıt kilerin yolunu tutar. Dedim ya  gelecek baharın hazırlığıdır son bahar.

Meşe palamdunda gizli hayaller, gürgen ağacından düşen kançullar, kokulu üzümler pekmeze dönüşür ocakbaşında. Kışın kahvaltıda buluşacak reçeller, peynire azık edilecek yufkalar, bir arının kanadında ballar  dost sohbetlerini kutsayacak kış boyu.

Her sonbahar bir anı bırakır belleklerde kuruyan yapraklardan, solan çiçeklerden arta kalan. Mezopotamya’da  onlarca farklı uygarlığın sonbahara emanet ettiği değerli  bilgilerle günümüze taşınmış  koca bir tarım kültürü.  Hitit’ler, Urartu’lar, Lidyalı’lar,  Sümerler bu topraklarda yaşamış. Toprağı tohumla buluşturmuş her uygarlığın kendi el izi, alışkanlıkları  eşsiz deneyimlere, ananelere dönüştü.  Toprakla  ve doğayla kurulan uyumlu beraberlik topraktan gelenin  sofraya taşınmasıyla  mutfak kültürüne dönüştü.

Baharın son demine sıkışır kalır, hafızalara not edilmiş yaz anıları. Coğrafyanın, iklimin hafızası  belleğine ilişir bir ekmek diliminin.  Ekim ayında Anadolu’da,  tohumlar toprağa, kuzular kuytuya sığınır artık, solmaya yüz tutmuş güneşin  ensesinde.

Şairler şiire sığınır dize dize…

Anadolu köylerinde kadınlar meydanlara çıkar. Fırınlar yakılır. Ocaklar tüter, gönüller buluşur hamurlar yoğrulur, yufkalar açılır. Kışın azığı  sonbaharın  kilerinde hazırlanmaya başlar.

Anadolu’da sonbahar ekim zamanıdır binlerce yıldır. Umutlar ekersin, tohum ekersin.

Tarih öncesi Anadolu uygarlıkları, Paleolitik dönemden kalma ‘’avcı toplayıcı’’ ritüeller,  Neolitik dönemin Orta ve Güneydoğu Anadolu’da   çiftçilikle birlikte bıraktığı alışkanlıklar hepsi tarihin kalemine kültürel miras olarak düşmekteydi. Ekmek kavgası Orta Asya’nın temel meselesi olup ekmeğinin peşinden Anadolu’ya göçenlerin hatıralarında tarifler, masallar, ve tohumlar biriktirmişti. Bir göçerin gözünden sonbahar, kışın hazırlığında son hazırlıkları ifade eder. At sırtında, Yörük çadırında en temel besin kaynağı raf ömrü uzun, taşıması kolay, tadı güzel ve etle uyumlu yufka kış sofralarının, böreklerin en temel malzemesiydi. Anadolu sonbaharında coğrafyanın ağırladığı tüm uygarlıkların izi ve kokusu zengin Türk mutfağının temellerini oluşturmuştur.

Geride unutulan hatıralar,  göç yolunda göçte unutulmuş çocuklar, çalılıklar arasına gizlenmiş  bahar…

Ekim herkeste bir iz bırakır.

Şairlerin şiirlerine,

Yazla sevişmiş, kışa hasret, baharda boğulmuş nice gönüller arar sonbaharında ömrün…

Sofralar kurulur üzerinden  bahar geçen yaz giden…

Ruhta birikenler, yazdan kalanlar, bostandan sökülenler bir yürek sızısı alır da gider…

Ekimin son deminde, renklerin gazelinde tohumlar kışa hazırlığın başlangıcını müjdeler.

Bağdan bostandan, topraktan kilere girmeden bilge kadınların geleneğinde aş oldu.

Ekim herkesten bir iz bırakır,

Toprakta…

Tohumda…

Tamamını Oku

Haberler

Honaz Çatılarında Rüzgarla Kurutulan Cennet Hurması

Honaz Dağı’nın sert poyrazıyla çatılarda iplere asılarak kurutulan tescilli cennet hurması. Meyvenin kendi içinden çıkan doğal şeker kristalleri ve kurutma zanaatı.

Köy Evinin Çatısında Ahşap Askılarda İplere Dizilerek Rüzgarla Kurutulan Honaz Cennet Hurmaları

Ege ile Akdeniz’in kesiştiği Honaz Dağı’nın serin yamaçlarında, sonbaharın son yaprakları dökülürken Denizli’nin Honaz ilçesi adeta turuncunun en parlak tonuna boyanır. Evlerin çatı katları, teraslar, balkonlar ve özel olarak kurulan ahşap kurutma seraları; gökyüzünden sarkan yüz binlerce meyveyle dolup taşar. Coğrafi işaret tesciliyle tescillenen ‘Honaz Cennet Hurması’ (Trabzon hurması), hiçbir endüstriyel fırınlama veya kimyasal koruyucuya başvurulmadan, yalnızca Honaz Dağı’ndan esen poyraz rüzgârıyla kurutulan dünyanın en değerli doğal kurutma zanaatlarından biridir.

Kasım ayıyla birlikte başlayan hasatta meyveler, tam olgunlaşmadan sert ve parlak sarı-turuncu renkteyken ağaçlardan tek tek saplarıyla birlikte toplanır. Sap kısmı, kurutma işleminde hurmanın iplere bağlanmasını sağlayan en kritik noktadır. Hasat edilen tonlarca meyve, ilçe kadınlarının imece usulü çalıştığı tezgâhlarda özel bıçaklarla kabukları soyularak hazırlanır. Kabuğun çok ince soyulması meyvenin içindeki şekerin ve lifin dışarı sızmadan hapsolması için zorunludur.

İplere Dizilen Perdeler ve Poyrazın Doğal Kurutma Gücü

Kabuğu soyulan hurmalar, kalın keten iplere birbirine temas etmeyecek şekilde 15-20 santimetrelik aralıklarla bağlanır. Ardından çatılarda kurulan ahşap iskelelere boylu boyunca asılır. Dışarıdan bakıldığında evlerin pencerelerinden sarkan altın sarısı devasa perdeleri andıran bu düzenek, Honaz’ın kendine özgü mikroklimasıyla çalışır. Honaz Dağı’nın yüksek irtifasından inen kuru ve sert poyraz rüzgârı, meyvelerin çürümeden suyunu yavaş yavaş buharlaştırmasını sağlar.

Doğal Şeker Kristaliyle Kaplı İçi Bal Kıvamında Honaz Kuru Cennet Hurması

Meyvenin Kendi Özünden Doğan Beyaz Pudra Tabakası

Yaklaşık 30 ila 45 gün boyunca rüzgârın ve güneşin kucağında sallanan hurmaların dış yüzeyi koyulaşır, iç dokusu ise adeta yoğun bir marmelat ve bal kıvamına ulaşır. Kuruma sürecinin sonuna doğru meyvenin üzerinde kendiliğinden oluşan beyaz toz tabakası, tüketicilerin en çok merak ettiği gıda mucizelerinden biridir. Bu beyazlık kesinlikle nişasta veya pudra şekeri değildir; meyvenin içindeki doğal fruktoz ve glikoz şekerlerinin kuruma esnasında dış kabuğa sızarak kristalleşmesiyle meydana gelen doğal bir çiçeklenmedir (bloom).

Yüksek lif, vitamin ve mineral deposu olan kuru Honaz hurması; katkısız enerji kaynağı olarak hem Türkiye pazarında hem de Uzak Doğu’dan Avrupa’ya uzanan ihracat koridorunda büyük bir talep görüyor. Honazlı üreticilerin rüzgârla iş birliği yaparak geleceğe taşıdığı bu geleneksel hasat mesaisi, toprağın sunduğu cömertliğin en tatlı belgesidir.

Sıkça Sorulan Sorular

Honaz cennet hurmasının üzerindeki beyaz tabaka nedir?

Meyvenin üzerindeki beyaz toz kesinlikle pudra şekeri veya un değildir; kuruma sırasında hurmanın kendi içindeki doğal meyve şekerlerinin yüzeye çıkarak kristalleşmesiyle oluşan tamamen doğal şeker katmanıdır.

Hurmalar neden iplere asılarak kurutulur?

Hurmaların birbirine değmeden dört bir yanından hava alması çürümesini önler. Honaz Dağı’ndan esen kuru rüzgârın meyvenin her noktasına eşit temas etmesi için asma yöntemi zorunludur.

Kurutma işlemi ne kadar sürer?

Meyvenin büyüklüğüne ve hava şartlarına bağlı olarak Honaz çatılarında doğal rüzgârla kuruma süreci 30 ila 45 gün arasında tamamlanır.

Tamamını Oku

Haberler

Meşe Odununa Karşı Yatay Dönen Erzurum Cağ Kebabı

Meşe közünde yatay dönerek kendi yağında pişen Erzurum cağ kebabı. Kuzu etinin cağ şişleriyle buluştuğu asırlık yayla mutfağı zanaatı ve pişirme sırları.

Meşe Odunu Alevleri Karşısında Dönen ve Cağ Şişine Takılan Erzurum Cağ Kebabı

Doğu Anadolu’nun sert ikliminde, Palandöken’in eteklerinde asırlardır pişen Erzurum cağ kebabı; Türkiye’nin dikey döner hegemonyasına karşı yatay odun ateşinde direnen en karakteristik et başyapıtıdır. Osmanlı seyyahlarının ve Evliya Çelebi’nin seyahatnamelerinde ‘ahbap kebabı’ olarak andığı bu kadim lezzet, yalnızca bir et yemeği değil; yayla hayvancılığının, meşe odunu közünün ve usta elinin milimetrik uyumunu simgeler. 2009 yılında Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) tarafından coğrafi işaret tesciliyle koruma altına alınan cağ kebabı, dikey dönerin aksine etin kendi yağıyla yıkanarak piştiği benzersiz bir termal döngü sunar.

Cağ kebabının lezzet omurgası, Erzurum ve Kars yaylalarında kekik ve gevenle beslenen bir yaşını doldurmamış süt kuzularının etinden gelir. But ve kol kısımlarından özenle ayrılan etler, yaprak inceliğinde açılarak zarlarından temizlenir. Ardından yalnızca kuru soğan suyu, kaya tuzu ve taze çekilmiş karabiberle harmanlanarak en az 24 saat soğuk kilerlerde dinlendirilir. Asla salça, sarımsak veya ağır baharatlar kullanılmaz; marine sosunun tek gayesi etin doğal lezzetini açığa çıkarmak ve liflerini yumuşatmaktır.

Yatay Şişin Sırrı: Kendi Yağında Karamelize Olan Et

Dinlenen etler, kalın bir demir mile kat kat dizilerek sıkıca bastırılır. İşte cağ kebabını benzersiz kılan devrim tam burada başlar: Şiş dikey değil, ocağın hemen yanına yatay olarak yerleştirilir. Ateş alttan değil, yan tarafta yanan kuru meşe odunlarından gelen saf köz ısısıyla ete vurur. Usta şişi ağır ağır çevirdikçe, etin üzerindeki doğal kuzu yağı eriyerek aşağı akıp ateşe damlamaz; etin çevresini sararak alt katmanlara süzülür. Bu sayede et asla kurumaz, kendi yağında çıtır bir karamelizasyon kazanır ve sululuğunu son lokmasına kadar korur.

Tandır Lavası Üzerinde Sumaklı Soğanla Sunulan Erzurum Cağ Kebabı Şişleri

Cağ Şişinin Batışı ve Bıçağın Saniyeler Süren Dansı

Meşe közünün karşısında altın sarısı bir kabuk bağlayan etin üzerine, adını bu yemeğe veren ‘cağ’ adlı yassı küçük metal şişler saplanır. Usta, sol eliyle cağı tutarken sağ elindeki kılıç gibi keskin döner bıçağıyla etin pişen dış yüzeyini cağın hizasından tek bir pürüzsüz hamleyle kesip ayırır. Şişe takılı kalan et, müşterinin isteğine göre ocağın önündeki közde birkaç saniye daha mühürlenerek ‘tatar’ (az pişmiş) veya tam kıvamında kızartılır.

Tandırda yeni pişmiş sıcacık lavaşın arasına cağ çekilerek yatırılır. Yanında piyazlık sumaklı kuru soğan, közlenmiş sivri biber ve taze süzme yoğurtla sunulan cağ kebabı, porsiyonla değil şiş sayısıyla servis edilir. Her yeni cağ, ateşten doğrudan sofraya konan bir sıcaklık tazeliğidir.

Sıkça Sorulan Sorular

Erzurum cağ kebabı hangi etten yapılır?

Geleneksel tescilli cağ kebabı, Erzurum ve çevre yaylalarda doğal florayla beslenen genç kuzu etinden (but ve kol kısımlarından) hazırlanır.

Cağ kebabı neden dikey değil yatay pişirilir?

Yatay pişirme tekniğinde eriyen yağlar ateşe damlayıp alev oluşturmaz; etin üzerinde kalarak alt katmanları nemlendirir ve etin kurumasını önleyerek sulu kalmasını sağlar.

Cağ kebabında ‘Tatar’ ne anlama gelir?

Cağ şişine takılıp kesilen etin, kesildikten sonra tekrar köz üzerine yatırılmadan, sadece ön yüzünün piştiği sulu ve az pişmiş haliyle servis edilmesine yerel dilde ‘tatar’ denir.

Tamamını Oku

Haberler

Sinop Surlarında Torik Dilimlerini Tuza Mühürleyen Lakerda Ustaları

7. Sinop Lakerda Festivali’nde üç bin yıllık tuzlama geleneği gösteri mutfağına taşındı. Torik dilimlerinin omurilik kanalından arındırılıp kaya tuzunda olgunlaşma zanaatı.

Kırmızı Soğan Dilimleri ve Dereotu ile Beyaz Tabakta Sunulan Sinop Lakerdası

Karadeniz’in kuzeye uzanan en uç burnu Sinop’ta, hırçın dalgaların surlara çarptığı tarihi kale eteklerinde üç bin yıllık kadim bir balık saklama zanaatı yeniden hayat buldu. Bu yıl yedincisi düzenlenen Sinop Lakerda Festivali kapsamında, Tarihi Cezaevi yanındaki Eski Buzhane ile kale surları arasına devasa bir açık gösteri mutfağı kuruldu. Kuzey Anadolu Kalkınma Ajansı’nın (KUZKA) ‘Anadoludakiler’ projesi çatısı altında desteklediği organizasyonda; Türkiye’nin önde gelen şefleri, gastronomi yazarları, yerel üreticiler ve asırlık lakerda ustaları aynı tezgâhta buluştu.

Festivalin merkezinde, Karadeniz’in serin sularında yağlanan torik ve palamut balıklarının bozulmadan kış aylarına aktarılmasını sağlayan geleneksel tuzlama tekniği yer alıyor. 2023 yılında Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) tarafından mahreç işaretiyle tescillenen ‘Sinop Lakerdası’, adını İspanyolca ‘la kdda’ (tuzlanmış balık) ifadesinden alan ve antik çağlardan bu yana Sinop limanında yaşayan çok kültürlü denizcilik hafızasını temsil ediyor.

Kemik İliği Tel ile Boşaltılan ve Buzlu Suda Arınan Torik

Lakerda yapımı, dışarıdan bakıldığında yalnızca balığı tuza basmak gibi görünse de aslında cerrahi bir titizlik ve mikrobiyolojik bir arınma sürecidir. Sinoplu ustaların gösteri mutfağında uygulamalı olarak sergilediği ilk kural, balığın içindeki kan ve ilik dokusunun tamamen temizlenmesidir. Tezgâha alınan iri torik veya palamutlar, bağırsakları çıkarıldıktan sonra kalın halkalar (takoz) halinde kesilir. Ardından her dilimin omurilik kanalında kalan kan pıhtısı, ince bir bakır süpürge teli veya paslanmaz şiş yardımıyla tek tek boşaltılır.

Balık dilimleri, içinde tek bir damla kan kalmayana kadar günde üç kez suyu değiştirilerek buzlu tuzlu suda dinlendirilir. Bu aşama lakerdanın kalitesini belirleyen en kritik eşiktir; kanı tamamen akıtılmayan balık tuzlandığında kararır, acılaşır ve dokusu bozulur. İlikleri temizlenen etler, bembeyaz ve pürüzsüz bir fildişi rengine kavuştuğunda kurulanarak tuzlama evresine geçirilir.

Tarihi Buzhane ve Kale Surlarında Kurulan Sinop Lakerda Festivali Gösteri Mutfağı

Kuru Tuzlama Disiplini ve Tenekelerde Ağırlık Baskısı

Sinop lakerdasını İstanbul veya Ege usulü salamura lakerdalardan ayıran en temel fark, kuru tuzlama (dry-salting) yöntemiyle hazırlanmasıdır. Kurulanan balık takozlarının kesit yüzeyleri, iri taneli kaya tuzuna batırılır. Geleneksel ahşap fıçılara veya gıdaya uygun laklı tenekelere tabandan itibaren balıklar birbirine değecek şekilde sıkıca istiflenir. Her katın arasına bol kaya tuzu serpilir ve en üst kata temiz bir ahşap baskı tahtası ile ağır bir taş yerleştirilir.

Uygulanan ağırlık baskısı, ozmoz kuralları gereği balığın hücresel suyunu dışarı atmasını sağlar. Su dışarı çıktıkça tuz etin liflerine nüfuz eder ve torik etini pişirerek tereyağı gibi ipeksi, bıçakla kayan bir kıvama ulaştırır. Yaklaşık 15 ila 20 gün serin kilerlerde olgunlaşan lakerda, zeytinyağı ve taze kırmızı soğan eşliğinde sofraların baş tacı haline gelir.

14 Kasım Atölyesi: Unutulan Balık Turşuları ve Geleceğin Sofrası

Festival programında lakerdanın yanı sıra Karadeniz balıkçılığının kaybolmaya yüz tutmuş saklama teknikleri de yeniden gün ışığına çıkarıldı. 14 Kasım tarihli atölyelerde, antik dönemden miras kalan sirkeli ve defne yapraklı balık turşusu yapımı uygulamalı olarak genç aşçılara aktarıldı. KUZKA Genel Sekreteri Mehmet Akif Eraslan’ın da vurguladığı gibi, bu etkinlikler Sinop’un derin balıkçılık mirasını yalnızca nostaljik bir anı olarak tutmayı değil; şehri dört mevsim yaşayan bir gastronomi ve kıyı turizmi destinasyonuna dönüştürmeyi amaçlıyor.

Eski Buzhane surları arasında tuzun, denizin ve balıkçı emeğinin buluştuğu bu atmosfer; endüstriyel konserve çağında sabırla bekletilen el emeğinin kıymetini bir kez daha kanıtlıyor.

Sıkça Sorulan Sorular

Sinop Lakerdası hangi balıktan yapılır?

Geleneksel tescilli Sinop lakerdası torik balığından yapılır; torik bulunmadığı durumlarda ise Karadeniz’de sonbahar aylarında yağlanan iri palamuttan (zindandelen) üretilir.

Lakerdanın kemik iliği neden telle temizlenir?

Balık omurgasındaki kan ve ilik kalıntıları tuzlandığında etin kararmasına, koku yapmasına ve bozulmasına neden olur. Bakır veya çelik telle ilik kanalının boşaltılması etin beyaz ve kokusuz kalmasını sağlar.

Kuru tuzlama lakerda ile salamura arasındaki fark nedir?

Salamura suda tuz eritilerek yapılırken; kuru tuzlamada balık doğrudan kaya tuzuna bulanır ve üzerine konan taş baskıyla kendi suyunu salarak daha sıkı ve yoğun bir kıvama ulaşır.

Tamamını Oku