Haberler
Buldak Efekti: Kore Biberi Neden Dünyanın Her Mutfağına Girdi?
Buldak sosu artık mac & cheese’le buluşuyor. Son 5 yılda küresel acı pazarı patlama yaşadı. Peki bu fenomen neden bu kadar büyüdü? Gen Z, sosyal medya ve Kore pop kültürünün gıdaya yansıması üzerine bir analiz.
Bir fincan kahvenin yanında yenen çıtır bir şeyler, ya da büyükannenin tarifi… Acı lezzet, insanlık tarihi boyunca hep vardı. Ama son birkaç yılda bir şeyler değişti. Raflardan bir ürün fırladı, sosyal medyada alev aldı ve bütün dünyanın mutfağına zorla girdi: Buldak sosu. Küresel acı trendi artık öyle bir boyuta ulaştı ki, Amerikalıların gözbebeği mac & cheese bile bu ateşten nasibini alıyor. Peki Kore mutfağı‘nın bu keskin mirası neden dünyanın dört bir yanında böyle büyülü bir etki yaratıyor?
Cevap, sadece biberde değil. Kültürde, nesilde ve bir çığlık atmak isteme arzusunda gizli.
Mac & Cheese Ateşle Tanışıyor
Mayıs 2026’da Food Dive’ın haberine göre, dünyanın en ikonik konfor yiyeceği mac & cheese artık Buldak sosuna kavuşuyor. Kraft gibi devlerin bile bu trende dahil olduğu düşünüldüğünde, meseleyi “niş bir Asya yemeği merakı” olarak küçümsemek mümkün değil. Buldak —Korece’de “ateş tavuğu” anlamına gelir— artık rafyönelimli bir fenomen. Süpermarket koridorlarında yerini sağlamlaştıran bu ürün, sadece ramenden ibaret değil. Buldak sosu çeşitli aromalarıyla (karbon-ara, peynir, sarımsak) giderek daha geniş bir yelpazede tüketiciye ulaşıyor.
Samyang Foods’un 2012’de piyasaya sürdüğü ilk Buldak Ramen, bugün 40’tan fazla ülkede satılıyor. Yıllık cirosu milyar dolarlara ulaşmış durumda. Bu rakamlar, trendi salt sosyal medya şakası olarak değil, gerçek bir pazar devrimi olarak okumamızı zorunlu kılıyor.
Neden Şimdi? Küresel Acı Pazarının Anatomisi
Son beş yılda küresel “hot and spicy” pazarı muazzam bir büyüme yaşadı. Peki bu büyümenin arkasında ne var?
Gen Z ve Tat Algısı Değişimi
Araştırmalar, Gen Z’nin önceki nesillere kıyasla daha yoğun ve deneyimsel tatlara yöneldiğini gösteriyor. Umami, fermente ve keskin tatlar bu neslin damak tercihlerinde öne çıkıyor. Acı, bir tür “tat maceracılığı”nın simgesi haline geldi. Acıyı tolere edebilmek, artık bir tür kimlik ifadesi — gençler arasında “ne kadar acılı yiyebilirsin?” sorusu neredeyse bir cesaret sınavına dönüştü.
Sosyal Medya Challenge Kültürü
TikTok ve YouTube’un dünyayı küçülttüğü bu dönemde, Buldak’ın yükselişi viral challenge’larla doğrudan bağlantılı. “Fire Noodle Challenge” milyonlarca izlenmeye ulaştı; insanlar Buldak ramen yerken ağlıyor, terliyor, ama kameraya bakıp gülümsüyordu. Bu içerikler yalnızca eğlence değil — aynı zamanda marka bilinirliğinin en ucuz ve en etkili yolu oldu. Hiçbir reklam bütçesi bu organik yayılıma ulaşamazdı.
K-Pop ve Kore Kültürünün Gıdaya Yansıması
Hallyu — Kore kültür dalgası — müzikten sinemaya, oradan kozmetiğe ve gıdaya uzandı. BTS hayranları Buldak yiyor, Squid Game’i izleyenler Dalgona şekeri arıyor, Parasite’i sevenler Jjapaguri yapıyor. Kore pop kültürü, tüketim alışkanlıklarını kökten değiştirdi. Bir nesil, Kore’ye duygusal olarak bağlı hissediyor ve bu bağ tabağa yansıyor.
Buldak’ın Gizli Silahı: Gochugaru ve Gochujang
Buldak’ı sıradan bir “acı sos”tan ayıran şey, Kore’ye özgü iki ingredientin kimyasıdır: gochugaru (pul biber) ve gochujang (fermente biber ezmesi). Gochugaru, tatlı-dumanlı-acı üçlüsünü dengeler; gochujang ise fermentasyondan gelen derin bir umami katmanı ekler. Bu ikili, acıyı tek boyutlu olmaktan çıkarır ve gerçek bir lezzet karmaşıklığı yaratır. Yani Buldak’ta sadece biber değil, bir kültürün yüzyıllık fermentasyon geleneği var.
Türk Damağı ve Acı: Eski Bir Dostluk
Türk mutfağı acıyla yabancı değil. Antep biberi, isot, pul biber — bunlar Anadolu mutfağının omurgası. Güneydoğu Anadolu’da acı bir kimlik meselesi; yemeğin doğru yapılıp yapılmadığını o keskin his belirliyor.
Ama küresel acı trendinin Türkiye’ye etkisi farklı bir boyutta gelişiyor. Artık Türk marketlerde Buldak ramen bulmak şaşırtıcı değil. Gençler arasında Kore mutfağına olan ilgi yükselişte. Korean BBQ restoranları İstanbul’un hipster mahallelerinde açılıyor. Ve belki de en ilginç gelişme: yerli üreticiler de bu trendi takip ediyor, “fire hot” etiketli Türk atıştırmalık ürünleri çoğalıyor.
Türk mutfağının acıyla olan köklü ilişkisi, bu trende hem zemin hazırlıyor hem de onu özgünleştiriyor. Bir Türk damağı Buldak’ı denediğinde, aslında yabancı bir şey değil — farklı bir kıtada, farklı bir kültürle gelişmiş ama özde benzer bir lezzet felsefesini tanıyor.
Acının Geleceği: Bir Trend mi, Paradigma Değişimi mi?
Bazı analistler bu trendi geçici bir moda olarak görüyor. Ancak rakamlar farklı bir hikaye anlatıyor. Küresel “hot sauce” pazarının 2028’e kadar 3,7 milyar dolar büyüklüğe ulaşması bekleniyor. Buldak bu büyümenin önemli bir parçası. Dahası, acı sadece bir lezzet değil — nörobilimsel olarak endorfin salınımını tetikliyor, hafif bir “acı zevki” yaşatıyor. Bu, bağımlılık yaratıcı bir döngü.
Takis, Buldak, sriracha, kimchi — bunlar rastgele bir isim listesi değil. Hepsi aynı sorunun farklı yanıtları: İnsanlar neden acıya geri döner? Cevap belki de basit: çünkü acı, sizi o anda tam anlamıyla yaşatır.
Ve bu his, hiçbir kültürün tekelinde değil.
Haberler
Sofrada Samsun
Adnan Şahin, Kültür Yolu Festivali kapsamında düzenlenen SOFRADA SAMSUN etkinliğinden izlenimlerini paylaşıyor: Samsun mutfağı, Bafra pidesi, kaz tiridi, Venn Butik Otel ve daha fazlası.
Samsun son yıllarda ciddi şekilde yükselen bir gastronomi şehri. Özellikle merkezdeki Atakum sahil hattı ve İlkadım merkez ekseninde çok iyi seçenekler var. Bafra ve Çarşamba ise Samsun mutfağına çok özel destekler veriyor. Şehir hem yerel lezzet hem de daha “fine dining” çizgisine yakın güçlü bir seçki sunuyor. Etkinlik şehrin en özel noktalarını işaretlerken Samsun mutfağını, Venn Butik Otel Restoran bahçesinde tek bir “SOFRADA SAMSUN” teması içinde çok ama çok zengin bir şekilde gösterdi. Benzerlerinin çok üstünde bir kalabalık, içerik ve keyifle gerçekleşti.
Samsun mutfağı, Karadeniz’in hırçın dalgaları ile Anadolu’nun bereketli toprakları arasında şekillenmiş bir lezzet hafızası. Mısırın altın sarısı, karalahananın koyu yeşili, hamsinin gümüş ışıltısı ve taş fırınlardan yükselen pide kokusu bu mutfağın ruhunu oluşturur. Samsun sofralarında denizin sadeliği ile kırın cömertliği aynı tabakta buluşuyor.
Niyazi Kesim Bafra’da Bafra pidesinin ince ve çıtır hamuru, Çarşamba’da İstek Fırını’nın çok daha çılgın pidesi ile yarışıyor. Kavak’ın kaz tiridi, Vezirköprü’nün sırık kebabına meydan okuyor.
Çakallı’nın tereyağlı menemeni ve köy mutfaklarında kuşaktan kuşağa aktarılan mısır çorbaları; yalnızca yemek değil, bir yaşam biçiminin anlatısıdır. Samsun mutfağı; Karadeniz, Anadolu, Balkan ve Kafkas kültürlerinin izlerini taşıyan çok katmanlı bir gastronomi mirasıdır.
Venn Butik Otel Restoran muhteşem manzarasını yerel lezzetler ile taçlandırıyor, Pamuk Kardeşler ise deniz ürünlerini zirveye taşıyor.
Özetle Samsun mutfağı her lokmada bir hikâye anlatıyor, her tarif bir hatıra oluşturuyor. Odun ateşinin sıcaklığı, yağmurla beslenen toprağın bereketi ve Karadeniz insanının misafirperverliği sofralarda estetik bir bütünlüğe dönüşür.
Kültür ve Turizm Bakanlığı Kültür Yolu Festivali “Lezzet Durakları” ile Samsun mutfağını sadece doyuran değil; kültürü, coğrafyayı ve zamanı anlatan yaşayan bir lezzet medeniyeti olarak yeniden sunuyor.
Samsun Sheraton Otel’de Fora Restoran şıklığı ve estetik lezzetleri ile göz kamaştırırken, şehrin pastacısı Pastahane, lezzetleri ile bir lezzet yolculuğu sundu. Usluoğlu, tatlıları ile sadece şehrin değil çevre şehirlerin de ilgi gösterdiği bir lezzet noktası. Dayı’nın Yeri, Çakallı’daki en ünlü olma iddiasını fazlasıyla hak ettiğini gösterdi.
Yine Samsun Sheraton basın kahvaltısı, 80’den fazla kahvaltılık seçeneğinin neredeyse yüzde doksanını yerel ve geleneksel ürünler ile zirveye taşıdı. Samsun 50’den fazla lezzet noktası ile gastronomi iddiasını ortaya koydu. Program sonunda ortak fikir; Samsun lezzetleri, mekânları ve misafirperverliği ile çok ama çok öne geçti.
Haberler
Fine Dining’in Manifestosu: René Redzepi’den Geleceğin Restoran Modeli
Fine dining’in geleceği manifestosu: René Redzepi’nin MAD hareketi, doğayla uyumlu menüler, demokratikleşme ve Türkiye’de sektörün dönüşümü.
2017’de Kopenhag’da bir grup şef, lokanta endüstrisinin geleceği için bir araya geldi. René Redzepi’nin liderliğinde kurulan MAD (Food, Education, Sustainability) hareketi, fine dining’in artık sadece “lüks yemek” olmadığını, doğayla, toplumla ve gezegenle yeni bir sözleşmenin parçası olması gerektiğini ilan etti. Bu yazı, fine dining’in geleceğine dair Redzepi’nin manifestosunu ve sektörün dönüşümünü araştırıyor.
Fine Dining’in Krizi: Pahalı Tabak, Boş Vicdan
2010’ların ortasında fine dining, kendi içinde büyük bir sorgulamayla yüz yüze gelmişti. Şefler, yemeklerinin dünyanın en pahalı malzemelerini kullanmasına rağmen, çevresel ayak izinin giderek büyüdüğünü fark ediyordu. Avokado, kuzu eti, kılıç balığı gibi karbon ayak izi yüksek malzemeler, fine dining menülerinin vazgeçilmezi olmuştu. Bir Noma akşam yemeğinin karbon emisyonu, ortalama bir insanın yıllık uçak yolculuğuna eşdeğerdi. Bu, sürdürülebilirlik söylemiyle çelişen bir tabloydu.
Ünlü şeflerin bu soruya ilk yanıtı, “sorumlu tedarik zinciri” oldu. Ancak Redzepi ve arkadaşları bunun yetersiz kaldığını savundu: Yemek kültürünün dönüşümü sadece tedarikte değil, tüm sistemde olmalıydı. Restoranın kendisi bir laboratuvar, okul ve topluluk merkezi olmalıydı. Bu düşünce, MAD hareketinin çekirdeğini oluşturdu.
MAD Manifestosu: Yedi Temel İlke
MAD hareketi, fine dining’in geleceği için yedi temel ilke belirledi: (1) Doğa ile uyumlu menüler, (2) Eğitim ve bilgi paylaşımı, (3) Çalışanlara insan onuruna yakışır ücret ve çalışma koşulları, (4) Yerel topluluklarla bağ, (5) Atık minimizasyonu, (6) Şeffaf tedarik zinciri, (7) Gezegen sağlığı önceliği. Bu ilkeler, fine dining’i bir “lüks deneyim” olmaktan çıkarıp “sosyal sorumluluk projesi”ne dönüştürüyordu.
Redzepi’nin 2020’de yayımladığı “The Noma Guide to Fermentation” kitabı, bu manifestonun somut örneğiydi. Kitap, fermente gıdaların hem lezzet hem de sürdürülebilirlik açısından neden geleceğin yemeği olduğunu gösteriyordu. Fermente ürünler, hem düşük karbon ayak izine sahip hem de yerel olarak üretilebiliyor hem de mevsimsellik sorununu çözüyordu.
Fine Dining’in Demokratikleşmesi
2020’lerde fine dining, demokratikleşme sürecine girdi. Artık yalnızca zengin müşterilere hizmet veren restoranlar değil, toplumun farklı kesimlerine ulaşan konseptler öne çıkıyor. Şefler, restoranlarının yanında “toplum mutfakları” açıyor, okullarda yemek eğitimi veriyor, göçmenlerle birlikte mutfak atölyeleri düzenliyor. Bu, fine dining’in sosyal sorumluluk projesine dönüşmesinin en somut örneği.
Bu dönüşüm, müşteri tarafında da karşılık buldu. Artık insanlar sadece “iyi yemek” değil, “iyi hikâye” de arıyor. Restoranın hangi çiftçiden malzeme aldığı, çalışanlarına nasıl davrandığı, atıklarını nasıl yönettiği müşterinin seçim kriterlerinden biri haline geldi. Yemek, bir deneyim olduğu kadar bir etik pozisyon da oldu.
Türkiye’de Fine Dining’in Geleceği
Türkiye’de fine dining, bu küresel dönüşümün biraz gerisinde ama yükselişte. İstanbul, Ankara ve İzmir’de açılan fine dining restoranları, Anadolu’nun yerel ürünlerini modern tekniklerle birleştiriyor. Şefler, kendi bölgelerinin keşfedilmemiş lezzetlerini öne çıkarırken, aynı zamanda yerel üreticilerle çalışıyor. Bu, fine dining’in Türkiye’deki yorumu, hem küresel manifesto ile uyumlu hem de kültürel olarak özgün.
Ancak Türkiye’de asıl sorun, fine dining’in sosyal sorumluluk boyutunda henüz yeterince gelişmemiş olması. Çoğu restoran, çalışanlarına düşük ücret ödüyor, yerel topluluklarla zayıf bağlar kuruyor, atık yönetimini ciddiye almıyor. Bu, fine dining’in gerçek anlamda dönüşmesi için Türkiye’de de manifesto benzeri bir harekete ihtiyaç olduğunu gösteriyor.
Sonuç: Restorandan Topluma
Fine dining’in geleceği, muhtemelen “daha pahalı tabaklar” değil “daha derin sorumluluk” üzerine kurulacak. Redzepi’nin manifestosu, sektörün kendi içinde başlattığı bir dönüşümün simgesi. Restoran, sadece yemek yenen bir yer değil, doğayla, toplumla ve gezegenle yeni bir ilişkinin sahneye konduğu bir mekan olacak. Bu dönüşüm, fine dining’i yeniden tanımlayacak: Lüks olmaktan çıkıp, gerekli olmaya başlayacak.
Sıkça Sorulan Sorular
S: MAD nedir?
C: MAD (Food, Education, Sustainability), René Redzepi’nin 2017’de Kopenhag’da kurduğu, fine dining’in geleceğine yönelik düşünce kuruluşudur. Yemeğin doğa, toplum ve sürdürülebilirlik boyutlarını tartışır.
S: Fine dining sürdürülebilir mi?
C: Geleneksel formuyla sürdürülebilir değil. Ancak yerel malzeme, mevsimsellik, fermentasyon ve atık minimizasyonu ilkeleriyle dönüştürüldüğünde sürdürülebilir hale gelebilir.
S: René Redzepi kimdir?
C: Kopenhag’daki Noma restoranının kurucusu ve şef şefidir. Restoran, birçok kez “dünyanın en iyi restoranı” seçildi. Redzepi, fine dining’in doğa ve toplumla uyumlu yeni bir modelini savunur.
S: Noma nedir?
C: Noma, Kopenhag’da René Redzepi tarafından 2003’te kurulan ve İskandinav mutfağını modernize eden dünyaca ünlü restorandır. “Noma”, “Nordisk Mad” (Kuzey Yemeği) kelimelerinden türetilmiştir.
Haberler
Antik Mısır’ın Nil Boyu Sofraları: Ekmek, Bira ve Firavunların Gözünden Yemek
Antik Mısır’ın Nil boyu şölen sofraları: ekmek, bira ve soğan üçlüsü, firavunların gözünden yemek, modern mirası. A Taste of the Past kaynaklı.
Antik Mısır’ın firavunları, ölümlerinden sonra bedenlerinin yanına yiyecek yerleştirirken, öte dünyada da acıkmayacaklarından emin olmak istiyorlardı. Krallar Vadisi’ndeki mezarlarda bulunan ekmek, kurutulmuş et ve bira kalıntıları, bugün hâlâ antik dünyanın sofra kültürüne dair en somut kanıtları oluşturuyor. Bu yazı, Nil boyunca uzanan şölen sofralarının, firavunların gözünden yemeğin ne anlama geldiğini ve günümüze miras kalan lezzet izlerini araştırıyor.
Firavun Sofrasının Üç Temel Malzemesi
Antik Mısır yemeğinin üç sacayağı vardı: ekmek, bira ve soğan. Hiyeroglif yazıtlar ve mezar duvarlarındaki sahneler, Mısırlıların bu üçlüyü hem günlük öğünlerde hem de şölen sofralarında tükettiğini gösteriyor. Ekmek, çoğunlukla emmer buğdayından yapılırdı ve şekli yapımcısının hayal gücüne göre değişirdi; üçgen, yuvarlak, konik ve hatta hayvan figürlü ekmekler bile vardı. Mısır’da yaklaşık 40 farklı ekmek çeşidi tespit edilmiş; bunlar sadece besin değil, aynı zamanda sosyal statü göstergesiydi.
Bira ise ekmekten bile daha önemliydi. Mısırlılar onu “sıvı ekmek” olarak adlandırıyordu ve günde ortalama 4 litre tüketiyorlardı. Yetişkinler, çocuklar, hatta tapınak törenlerindeki tanrı heykelleri bile bira ile “besleniyordu”. Bira o kadar kutsal sayılıyordu ki Osiris’in yeraltı dünyasına geçen ölüler için “mükemmel bira” vaat edildiği metinler mevcuttur. Soğan ise hem yemekte hem de tıbbi amaçla kullanılıyordu; mumyalama törenlerinde bile yer alıyordu çünkü soğanın ölümsüzlük sembolü olduğuna inanılıyordu.
Şölen Sofralarının Sahne Düzeni
Antik Mısır şölenleri, bugünkünden çok farklı bir mantıkla kuruluyordu. Mısırlılar sofra etrafında oturmaz, genellikle minder veya alçak yataklara yan yatardı. Yemekler alçak masalara ya da doğrudan yere konan büyük tepsi ve sinilere dizilirdi. Bir şölende 50’den fazla çeşit yemek olabiliyordu: kaz, ördek, güvercin, balık (özellikle Nil levreği), ekmek, peynir, hurma, incir, üzüm, nar, bira ve şarap. Ancak şarap, sadece soyluların içeceğiydi; halk şarap yerine bira içiyordu.
Mezar duvarlarındaki “şölen sahneleri”nde yemeklerin sunuluş biçimi dikkat çekicidir: ekmek sepetleri piramit gibi dizilmiş, kazlar bütün halinde altın tepsilerde, meyveler renklerine göre gruplanmış, çiçekler ve lotus yaprakları ile süslenmiş. Bu sunum, sadece bir yemek değil, bir sanat eseri olarak tasarlanıyordu. Bugün fine dining’de gördüğümüz “tabak sanatı”nın 4000 yıllık atası, Antik Mısır şölenleridir.
Firavunların Gözünden Yemek: Hiyeroglifler Ne Diyor?
Mısır hiyeroglifleri, yemek kültürü hakkında eşsiz bilgiler sunar. Kahun Papirüsü (MÖ 1800), Mısır’ın en eski yemek tarifleri koleksiyonunu içerir; bunlar arasında ekmek, bira, kek ve et yemekleri tarifleri bulunur. Özellikle “kaz kızartması” tarifi bugünkü Fransız mutfağındaki confit yöntemine benzer: kaz kendi yağında, kapalı bir kapta, düşük ısıda pişirilirdi.
Firavun III. Amenhotep (MÖ 1390-1352) döneminden kalma mezar resimleri, kral sofrasının yanında bir “tadımcı”nın bulunduğunu gösterir. Bu kişi, her yemeği kraldan önce tadarak zehirleme riskini kontrol ediyordu. Antik Mısır’da “tadımcılık”, bir meslek olarak kabul görüyordu ve bu kişilerin seçimi çok titiz yapılıyordu.
Antik Mısır Mutfağının Modern Mirası
Bugün Mısır mutfağı, antik dönemden izler taşıyor. Ful medames (bakla ezmesi), koshari (pirinç-makarna-mercimek karışımı), molokhia (jüt yapraklı çorba) ve eish baladi (köy ekmeği) antik çağın devamı niteliğinde. Hatta bira üretimi bile İskenderiye’de hâlâ geleneksel yöntemlerle sürdürülüyor. Mısır’ın en eski bira markası olan “Stella”nın reklamlarında antik firavunların bira içtiği sahneler gösterilir.
Türkiye’de de Mısır mutfağı izlerini görmek mümkündür. Güneydoğu Anadolu’da özellikle Antakya ve Şanlıurfa mutfağında, yüzyıllar önce Mısır’dan gelen ticaret yolları üzerinden taşınan baharatlar, yemek kültürüne damgasını vurmuştur. Zahter (Mısır kekiği), sumak ve nar ekşisi, Mısır etkisi taşıyan lezzetler arasında sayılabilir.
Sonuç: Nil’den Bugüne Uzanan Sofra
Antik Mısır, yemeğin sadece karın doyurmak değil, bir kültürel ifade, bir siyasi araç ve bir ölümsüzlük vaadi olduğunu gösteren en eski uygarlıklardan biridir. Firavunların altın tabaklardaki kazları, mumyalama törenlerindeki soğanları, ölüler için hazırlanan bira küpleri bugün hâlâ yemek kültürümüzün derinlerinde izlerini sürdürüyor. Nil boyunca uzanan şölen sofraları, insanlığın yemeğe yüklediği anlamın en eski kanıtı olarak bugün de yemek yazarlarına ilham veriyor.
Sıkça Sorulan Sorular
S: Antik Mısırlılar ne yerdi?
C: Temel olarak ekmek (özellikle emmer buğdayından), bira, soğan, balık (Nil levreği), kaz, ördek, hurma, incir, üzüm, nar, peynir, nohut ve bakla. Şölenlerde et ve balık çeşitliliği artardı.
S: Firavunlar hangi yemeği sembol olarak kullanırdı?
C: Soğan, Mısır’da ölümsüzlük sembolüydü ve mumyalama törenlerinde bile kullanılırdı. Ekmek de bereketin, bira ise yaşamın sembolü olarak kabul edilirdi.
S: Antik Mısır’da bira neden bu kadar önemliydi?
C: Mısırlılar günde ortalama 4 litre bira tüketirdi ve onu “sıvı ekmek” olarak görürdü. Bira hemen herkes için temel içecekti; çocuklar bile bira içerdi. Ölülerin öte dünyada da bira içeceğine inanılırdı.
S: Antik Mısır yemek tarifleri bugün biliniyor mu?
C: Evet. MÖ 1800’e tarihlenen Kahun Papirüsü, Mısır’ın en eski yemek tarifleri koleksiyonunu içerir. Bu tarifler arasında kaz kızartması, çeşitli ekmekler ve bira yapımı yer alır.