Connect with us

Haberler

Rafın Arkasındaki Eller: Tedarik Zincirinin Görünmeyen Emeği

Londra’da bir süpermarket reyonundaki domates, Anadolu’da fındık bahçesindeki bir çocuk, Adana ovasında çadırda kalan mevsimlik işçi. Vittles’ın “Food Production” dosyasından esinlenerek, tedarik zincirinin görünmeyen emeğinin haritası.

Bir markette alışveriş yaparken reyonun önünde durur, etikete bakar, fiyatı kontrol ederiz. Masanın üzerindeki çilek kutusu, paketlenmiş salata ya da altın sarısı zeytinyağı şişesi; hepsi “orada”dır, sanki kendiliğinden oluvermiş gibi. Oysa her birinin arkasında, genellikle görmediğimiz, çoğu zaman adlarını bile bilmediğimiz insanların emeği vardır. Londra merkezli Vittles bülteninin kendi ifadesiyle bir “Food Production” (Gıda Üretimi) sezonu başlattığı yıllarda sormaya başladığı soru tam da budur: “Bu yemek bize nasıl geldi?” Soru basit, ama cevabı ürkütücü derecede karmaşık.

Vittles’ın Penceresinden: Gıda Siyasetinin Anatomisi

Vittles, kendini “ana akım medyanın girmediği derinlikte dosyalar hazırlayan bir yemek politikası ve kültürü yayını” olarak tanımlar. Yayın, hiper-yerel mutfak tarihinden işçi haklarına, gıda etiğinden şehir kültürüne uzanan geniş bir yelpazede hareket eder; ancak “Food Production” başlıklı dosya dizisi, sanal lokantaların ve influencer şeflerin ötesine geçerek, yemeğimizin hammaddesini üreten insanların yaşadığı koşullara eğilir. Vittles’ın seçtiği çerçeve şudur: bir toplumun nasıl yemek yediği, o toplumun başkalarını nasıl gördüğünü ele verir. Süpermarket raflarının dolu olması, emeğin görünmezliğiyle mümkündür.

Bu yaklaşım, yalnızca Britanya’ya özgü değil. Türkiye gibi büyük tarım ekonomilerine sahip ülkelerde, market raflarındaki ürünlerin arkasında çok daha doğrudan, çok daha yerel bir emek zinciri vardır — ve bu zincir, sıklıkla yoksulluk, mevsimlik göç ve kayıt dışı çalışma üzerine kuruludur.

Türkiye’nin Tarım Gerçeği

Türkiye, dünyanın en büyük on tarım üreticisinden biri ve dünyanın en büyük fındık, kayısı ve kekik üreticisi. Nüfusunu doyurmakla kalmaz, AB’nin dördüncü büyük sebze, yedinci büyük meyve tedarikçisidir. Bu sayılar büyük; ama rakamların ardında daha az görünen bir tablo var: Türkiye’de tarım sektörü, istihdamın yüzde 15’ini oluşturmasına karşın, çiftçi sayısı yarım milyonun altında. Yani tarım, yüksek sayıda insanı doğrudan istihdam etmekten çok, çok daha fazla insanı dolaylı ve mevsimsel olarak çalıştırır. Bu “dolaylı” alan, genellikle kayıt dışı, sosyal güvenceden yoksun ve geçicidir.

Araştırmalar, Türkiye’de mevsimlik tarım işçiliğinin üç anahtar kategoride yoğunlaştığını gösterir: Kürt mevsimlik işçiler (genellikle Güneydoğu Anadolu’dan Ege ve Marmara ovalarına göç eden), Suriyeli mülteci işçiler (2011 sonrası kitlesel göçle tarım emek piyasasına eklenen) ve kadınlar (özellikle kayısı, fındık, çay ve narenciye gibi elle toplama gerektiren ürünlerde yoğunlaşan). Bu üç kesişim, Türkiye’nin tarımsal emek haritasının ana damarlarıdır.

Fındıktan Çaya, Adana’dan Giresun’a

Türkiye, dünya fındık üretiminin yaklaşık yüzde 70’ini karşılar. Fındık hasadı, Karadeniz’in dik yamaçlarında, Ağustos başından Eylül sonuna kadar süren kısa bir zaman diliminde yapılır ve on binlerce işçiyi fındık bahçelerine çeker. Çoğu, Doğu ve Güneydoğu Anadolu’dan gelen Kürt ailelerdir. Çocuklar, okul döneminin başında aileleriyle birlikte bu hasat yolculuğuna çıkar; okul kayıtları tutulamaz, eğitim kesintiye uğrar. Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) ve birçok sivil toplum kuruluşu, fındık ve çay başta olmak üzere Türk tarımında çocuk işçiliğinin varlığını raporlamaya devam etmektedir.

Çay hasadı, Rize ve çevresinde Mayıs-Ekim arasında sürer. Yevmiye usulü çalışan, çoğu kadın olan işçiler günde on saatten fazla sırtlarında çay sepetleriyle çalışabilir; yevmiyeler çoğu zaman asgari ücretin altında kalır. Adana ovasında ise mevsimlik işçiler, hasat dönemlerinde naylon branda ve naylon çadırlardan oluşan geçici yerleşim yerlerinde yaşar. “Çadır kent” olarak bilinen bu yerleşimler, sağlıksız koşulları, yetersiz suya erişimi ve çocukların eğitimden kopuşuyla sembolleşir.

Türkiye'de mevsimlik tarım işçileri

Suriyeli Mülteciler: Yeni Emek Havuzu

2011’den bu yana Türkiye, dünyanın en büyük mülteci nüfuslarından birine ev sahipliği yapmaktadır. Suriyeli mültecilerin yarısından fazlası, kayıt dışı tarım işçisi olarak çalışır. Mevsimlik tarımın yapısal esnekliği, kayıt dışı çalışmanın yaygın olduğu ve denetimin zayıf olduğu bir alan olması itibarıyla, mülteci emeğini çekmiştir. Bu, pek çok Suriyeli aile için bir hayatta kalma stratejisi olmuştur; ancak aynı zamanda düşük ücret, uzun çalışma saatleri, çocuk işçiliği riski ve güvencesizlik de cabasıdır.

Vittles’ın sıklıkla gündeme getirdiği bir başka boyut, “gıda siyasetinin ulusötesi doğası”dır: Londra’daki bir yemek kitabının arkasında Doğu Avrupa’dan gelen tarım işçileri varsa, İstanbul’daki bir fındık çikolatasının arkasında Şanlıurfa’dan gelen bir Kürt aile ya da Halep’ten göç etmiş bir Suriyeli kadın vardır. Tedarik zinciri, tıpkı turunçgillerin bin yıllık göçü gibi, düz bir çizgi değil, pek çok elden geçen, çoğu zaman kırılgan bir ağdır.

Restoranın Önü, Tarlanın Arkası

Gıda tedarik zincirinin görünmeyen emeği, yalnızca market reyonlarını değil, restoranları ve şefleri de ilgilendirir. Vittles’ın “How long can this restaurant remain” gibi dosyalarında altını çizdiği soru, küçük ölçekli üreticilerin ve bağımsız lokantaların büyük zincirlerin, platform ekonomisinin ve ucuz ithalatın baskısı altında nasıl ayakta kalmaya çalıştığıdır. Türkiye’de durum biraz farklı: yerel pazarlardan (çarşı, pazar) doğrudan tedarik yapan küçük restoranlar hâlâ ayaktadır, ancak onlar da hızla artan gıda fiyatları, lojistik maliyetler ve kayıt dışı emek ağına bağımlıdır.

Sonuçta, “tedarik zincirinin görünmeyen emeği” kavramı, soframıza gelen her lokmayı yeniden düşünmemizi gerektirir. Bir Akdeniz salatasındaki domatesi, bir bardak taze sıkılmış portakal suyunu ya da bir avuç fındık ikramını düşündüğümüzde, o ürünün arkasındaki elleri, yüzleri, yorgunlukları ve sevinçleri de hesaba katmamız gerekir.

Görünmezliğin Sona Ermesi

Türkiye, Avrupa’nın ve Orta Doğu’nun en büyük gıda üreticilerinden biri olmaya devam edecek; ancak bu üretimin nasıl sürdürüldüğü, yalnızca bir emek meselesi değil, aynı zamanda bir adalet meselesidir. Fındık toplayan çocukların okula dönmesi, çay işçisi kadınların güvenceli çalışması, Suriyeli tarım emekçilerinin kayıt altına alınması ve mevsimlik işçilerin barınma koşullarının iyileştirilmesi, gıda sisteminin sürdürülebilirliği için olduğu kadar, toplumsal barış için de zorunludur.

Vittles’ın yıllardır sorduğu soruyu Türkiye bağlamında yeniden sormak gerekiyor: Bu yemek bize nasıl geldi? Cevabı bilmek, yemeğimizi daha bilinçli seçmenin, daha adil sistemler talep etmenin ve sofraya oturduğumuzda o “görünmeyen” ellere bir an için olsun teşekkür etmenin başlangıcı olabilir.

Sıkça Sorulan Sorular

Vittles nedir ve neden önemlidir?
Vittles, Londra merkezli bir yemek yazarlığı bültenidir. Yemek siyaseti, gıda etiği, işçi hakları ve hiper-yerel mutfak tarihi konularında ana akım medyanın ele almadığı dosyalar yayımlar. Yayın, “Food Production” (Gıda Üretimi) başlıklı uzun soluklu sezonuyla, raflarımızdaki yiyeceklerin arkasındaki emek zincirini görünür kılmaya çalışır.

Türkiye’de mevsimlik tarım işçiliği hangi ürünlerde yoğunlaşır?
Fındık (Karadeniz), çay (Rize), kayısı (Malatya), narenciye (Çukurova ve Antalya), domates ve diğer sebzeler (Adana, Şanlıurfa, Mersin) ile pamuk (Şanlıurfa, Diyarbakır) hasadı, en çok mevsimlik işçi çeken ürünlerdir. Bu hasatlar yılda belirli haftalara sıkıştığı için, on binlerce işçi mevsimsel göçle kırsal alanlara akın eder.

Suriyeli mülteciler Türk tarımında nasıl bir rol oynuyor?
2011’den sonra Türkiye’ye gelen Suriyeli mültecilerin önemli bir kısmı, mevsimlik tarım işçisi olarak çalışmaktadır. Bu, hem onlar için bir hayatta kalma stratejisi hem de Türk tarımı için bir emek kaynağı olmuştur; ancak düşük ücret, uzun çalışma saatleri, çocuk işçiliği riski ve güvencesizlik gibi yapısal sorunları da beraberinde getirmiştir.

Mevsimlik tarımda çocuk işçiliği neden sorun olmaya devam ediyor?
Okul dönemiyle örtüşen hasat mevsimleri, çocukların aileleriyle birlikte tarlaya gitmesini zorunlu kılar. Bu durum, eğitim hakkının ihlaline, çocukların sağlık risklerine ve uzun vadede yoksulluğun yeniden üretimine yol açar. ILO ve birçok STK, fındık, çay ve pamuk başta olmak üzere Türkiye’nin çeşitli bölgelerinde çocuk işçiliğinin varlığını raporlamaktadır.

Tüketiciler tedarik zincirindeki emeği görünür kılmak için ne yapabilir?
Mevsiminde ve yerelden alışveriş yapmak, üreticisini tanıdığınız manav, kasap ve pazarcıları tercih etmek, adil ticaret ve organik sertifikalı ürünlere yönelmek, küçük ölçekli üreticilerin kooperatiflerini desteklemek ve gıda sisteminin sürdürülebilirliği için toplumsal talepleri yükseltmek, en pratik adımlar arasında sayılabilir.

Tamamını Oku

Haberler

Honaz Çatılarında Rüzgarla Kurutulan Cennet Hurması

Honaz Dağı’nın sert poyrazıyla çatılarda iplere asılarak kurutulan tescilli cennet hurması. Meyvenin kendi içinden çıkan doğal şeker kristalleri ve kurutma zanaatı.

Köy Evinin Çatısında Ahşap Askılarda İplere Dizilerek Rüzgarla Kurutulan Honaz Cennet Hurmaları

Ege ile Akdeniz’in kesiştiği Honaz Dağı’nın serin yamaçlarında, sonbaharın son yaprakları dökülürken Denizli’nin Honaz ilçesi adeta turuncunun en parlak tonuna boyanır. Evlerin çatı katları, teraslar, balkonlar ve özel olarak kurulan ahşap kurutma seraları; gökyüzünden sarkan yüz binlerce meyveyle dolup taşar. Coğrafi işaret tesciliyle tescillenen ‘Honaz Cennet Hurması’ (Trabzon hurması), hiçbir endüstriyel fırınlama veya kimyasal koruyucuya başvurulmadan, yalnızca Honaz Dağı’ndan esen poyraz rüzgârıyla kurutulan dünyanın en değerli doğal kurutma zanaatlarından biridir.

Kasım ayıyla birlikte başlayan hasatta meyveler, tam olgunlaşmadan sert ve parlak sarı-turuncu renkteyken ağaçlardan tek tek saplarıyla birlikte toplanır. Sap kısmı, kurutma işleminde hurmanın iplere bağlanmasını sağlayan en kritik noktadır. Hasat edilen tonlarca meyve, ilçe kadınlarının imece usulü çalıştığı tezgâhlarda özel bıçaklarla kabukları soyularak hazırlanır. Kabuğun çok ince soyulması meyvenin içindeki şekerin ve lifin dışarı sızmadan hapsolması için zorunludur.

İplere Dizilen Perdeler ve Poyrazın Doğal Kurutma Gücü

Kabuğu soyulan hurmalar, kalın keten iplere birbirine temas etmeyecek şekilde 15-20 santimetrelik aralıklarla bağlanır. Ardından çatılarda kurulan ahşap iskelelere boylu boyunca asılır. Dışarıdan bakıldığında evlerin pencerelerinden sarkan altın sarısı devasa perdeleri andıran bu düzenek, Honaz’ın kendine özgü mikroklimasıyla çalışır. Honaz Dağı’nın yüksek irtifasından inen kuru ve sert poyraz rüzgârı, meyvelerin çürümeden suyunu yavaş yavaş buharlaştırmasını sağlar.

Doğal Şeker Kristaliyle Kaplı İçi Bal Kıvamında Honaz Kuru Cennet Hurması

Meyvenin Kendi Özünden Doğan Beyaz Pudra Tabakası

Yaklaşık 30 ila 45 gün boyunca rüzgârın ve güneşin kucağında sallanan hurmaların dış yüzeyi koyulaşır, iç dokusu ise adeta yoğun bir marmelat ve bal kıvamına ulaşır. Kuruma sürecinin sonuna doğru meyvenin üzerinde kendiliğinden oluşan beyaz toz tabakası, tüketicilerin en çok merak ettiği gıda mucizelerinden biridir. Bu beyazlık kesinlikle nişasta veya pudra şekeri değildir; meyvenin içindeki doğal fruktoz ve glikoz şekerlerinin kuruma esnasında dış kabuğa sızarak kristalleşmesiyle meydana gelen doğal bir çiçeklenmedir (bloom).

Yüksek lif, vitamin ve mineral deposu olan kuru Honaz hurması; katkısız enerji kaynağı olarak hem Türkiye pazarında hem de Uzak Doğu’dan Avrupa’ya uzanan ihracat koridorunda büyük bir talep görüyor. Honazlı üreticilerin rüzgârla iş birliği yaparak geleceğe taşıdığı bu geleneksel hasat mesaisi, toprağın sunduğu cömertliğin en tatlı belgesidir.

Sıkça Sorulan Sorular

Honaz cennet hurmasının üzerindeki beyaz tabaka nedir?

Meyvenin üzerindeki beyaz toz kesinlikle pudra şekeri veya un değildir; kuruma sırasında hurmanın kendi içindeki doğal meyve şekerlerinin yüzeye çıkarak kristalleşmesiyle oluşan tamamen doğal şeker katmanıdır.

Hurmalar neden iplere asılarak kurutulur?

Hurmaların birbirine değmeden dört bir yanından hava alması çürümesini önler. Honaz Dağı’ndan esen kuru rüzgârın meyvenin her noktasına eşit temas etmesi için asma yöntemi zorunludur.

Kurutma işlemi ne kadar sürer?

Meyvenin büyüklüğüne ve hava şartlarına bağlı olarak Honaz çatılarında doğal rüzgârla kuruma süreci 30 ila 45 gün arasında tamamlanır.

Tamamını Oku

Haberler

Meşe Odununa Karşı Yatay Dönen Erzurum Cağ Kebabı

Meşe közünde yatay dönerek kendi yağında pişen Erzurum cağ kebabı. Kuzu etinin cağ şişleriyle buluştuğu asırlık yayla mutfağı zanaatı ve pişirme sırları.

Meşe Odunu Alevleri Karşısında Dönen ve Cağ Şişine Takılan Erzurum Cağ Kebabı

Doğu Anadolu’nun sert ikliminde, Palandöken’in eteklerinde asırlardır pişen Erzurum cağ kebabı; Türkiye’nin dikey döner hegemonyasına karşı yatay odun ateşinde direnen en karakteristik et başyapıtıdır. Osmanlı seyyahlarının ve Evliya Çelebi’nin seyahatnamelerinde ‘ahbap kebabı’ olarak andığı bu kadim lezzet, yalnızca bir et yemeği değil; yayla hayvancılığının, meşe odunu közünün ve usta elinin milimetrik uyumunu simgeler. 2009 yılında Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) tarafından coğrafi işaret tesciliyle koruma altına alınan cağ kebabı, dikey dönerin aksine etin kendi yağıyla yıkanarak piştiği benzersiz bir termal döngü sunar.

Cağ kebabının lezzet omurgası, Erzurum ve Kars yaylalarında kekik ve gevenle beslenen bir yaşını doldurmamış süt kuzularının etinden gelir. But ve kol kısımlarından özenle ayrılan etler, yaprak inceliğinde açılarak zarlarından temizlenir. Ardından yalnızca kuru soğan suyu, kaya tuzu ve taze çekilmiş karabiberle harmanlanarak en az 24 saat soğuk kilerlerde dinlendirilir. Asla salça, sarımsak veya ağır baharatlar kullanılmaz; marine sosunun tek gayesi etin doğal lezzetini açığa çıkarmak ve liflerini yumuşatmaktır.

Yatay Şişin Sırrı: Kendi Yağında Karamelize Olan Et

Dinlenen etler, kalın bir demir mile kat kat dizilerek sıkıca bastırılır. İşte cağ kebabını benzersiz kılan devrim tam burada başlar: Şiş dikey değil, ocağın hemen yanına yatay olarak yerleştirilir. Ateş alttan değil, yan tarafta yanan kuru meşe odunlarından gelen saf köz ısısıyla ete vurur. Usta şişi ağır ağır çevirdikçe, etin üzerindeki doğal kuzu yağı eriyerek aşağı akıp ateşe damlamaz; etin çevresini sararak alt katmanlara süzülür. Bu sayede et asla kurumaz, kendi yağında çıtır bir karamelizasyon kazanır ve sululuğunu son lokmasına kadar korur.

Tandır Lavası Üzerinde Sumaklı Soğanla Sunulan Erzurum Cağ Kebabı Şişleri

Cağ Şişinin Batışı ve Bıçağın Saniyeler Süren Dansı

Meşe közünün karşısında altın sarısı bir kabuk bağlayan etin üzerine, adını bu yemeğe veren ‘cağ’ adlı yassı küçük metal şişler saplanır. Usta, sol eliyle cağı tutarken sağ elindeki kılıç gibi keskin döner bıçağıyla etin pişen dış yüzeyini cağın hizasından tek bir pürüzsüz hamleyle kesip ayırır. Şişe takılı kalan et, müşterinin isteğine göre ocağın önündeki közde birkaç saniye daha mühürlenerek ‘tatar’ (az pişmiş) veya tam kıvamında kızartılır.

Tandırda yeni pişmiş sıcacık lavaşın arasına cağ çekilerek yatırılır. Yanında piyazlık sumaklı kuru soğan, közlenmiş sivri biber ve taze süzme yoğurtla sunulan cağ kebabı, porsiyonla değil şiş sayısıyla servis edilir. Her yeni cağ, ateşten doğrudan sofraya konan bir sıcaklık tazeliğidir.

Sıkça Sorulan Sorular

Erzurum cağ kebabı hangi etten yapılır?

Geleneksel tescilli cağ kebabı, Erzurum ve çevre yaylalarda doğal florayla beslenen genç kuzu etinden (but ve kol kısımlarından) hazırlanır.

Cağ kebabı neden dikey değil yatay pişirilir?

Yatay pişirme tekniğinde eriyen yağlar ateşe damlayıp alev oluşturmaz; etin üzerinde kalarak alt katmanları nemlendirir ve etin kurumasını önleyerek sulu kalmasını sağlar.

Cağ kebabında ‘Tatar’ ne anlama gelir?

Cağ şişine takılıp kesilen etin, kesildikten sonra tekrar köz üzerine yatırılmadan, sadece ön yüzünün piştiği sulu ve az pişmiş haliyle servis edilmesine yerel dilde ‘tatar’ denir.

Tamamını Oku

Haberler

Sinop Surlarında Torik Dilimlerini Tuza Mühürleyen Lakerda Ustaları

7. Sinop Lakerda Festivali’nde üç bin yıllık tuzlama geleneği gösteri mutfağına taşındı. Torik dilimlerinin omurilik kanalından arındırılıp kaya tuzunda olgunlaşma zanaatı.

Kırmızı Soğan Dilimleri ve Dereotu ile Beyaz Tabakta Sunulan Sinop Lakerdası

Karadeniz’in kuzeye uzanan en uç burnu Sinop’ta, hırçın dalgaların surlara çarptığı tarihi kale eteklerinde üç bin yıllık kadim bir balık saklama zanaatı yeniden hayat buldu. Bu yıl yedincisi düzenlenen Sinop Lakerda Festivali kapsamında, Tarihi Cezaevi yanındaki Eski Buzhane ile kale surları arasına devasa bir açık gösteri mutfağı kuruldu. Kuzey Anadolu Kalkınma Ajansı’nın (KUZKA) ‘Anadoludakiler’ projesi çatısı altında desteklediği organizasyonda; Türkiye’nin önde gelen şefleri, gastronomi yazarları, yerel üreticiler ve asırlık lakerda ustaları aynı tezgâhta buluştu.

Festivalin merkezinde, Karadeniz’in serin sularında yağlanan torik ve palamut balıklarının bozulmadan kış aylarına aktarılmasını sağlayan geleneksel tuzlama tekniği yer alıyor. 2023 yılında Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) tarafından mahreç işaretiyle tescillenen ‘Sinop Lakerdası’, adını İspanyolca ‘la kdda’ (tuzlanmış balık) ifadesinden alan ve antik çağlardan bu yana Sinop limanında yaşayan çok kültürlü denizcilik hafızasını temsil ediyor.

Kemik İliği Tel ile Boşaltılan ve Buzlu Suda Arınan Torik

Lakerda yapımı, dışarıdan bakıldığında yalnızca balığı tuza basmak gibi görünse de aslında cerrahi bir titizlik ve mikrobiyolojik bir arınma sürecidir. Sinoplu ustaların gösteri mutfağında uygulamalı olarak sergilediği ilk kural, balığın içindeki kan ve ilik dokusunun tamamen temizlenmesidir. Tezgâha alınan iri torik veya palamutlar, bağırsakları çıkarıldıktan sonra kalın halkalar (takoz) halinde kesilir. Ardından her dilimin omurilik kanalında kalan kan pıhtısı, ince bir bakır süpürge teli veya paslanmaz şiş yardımıyla tek tek boşaltılır.

Balık dilimleri, içinde tek bir damla kan kalmayana kadar günde üç kez suyu değiştirilerek buzlu tuzlu suda dinlendirilir. Bu aşama lakerdanın kalitesini belirleyen en kritik eşiktir; kanı tamamen akıtılmayan balık tuzlandığında kararır, acılaşır ve dokusu bozulur. İlikleri temizlenen etler, bembeyaz ve pürüzsüz bir fildişi rengine kavuştuğunda kurulanarak tuzlama evresine geçirilir.

Tarihi Buzhane ve Kale Surlarında Kurulan Sinop Lakerda Festivali Gösteri Mutfağı

Kuru Tuzlama Disiplini ve Tenekelerde Ağırlık Baskısı

Sinop lakerdasını İstanbul veya Ege usulü salamura lakerdalardan ayıran en temel fark, kuru tuzlama (dry-salting) yöntemiyle hazırlanmasıdır. Kurulanan balık takozlarının kesit yüzeyleri, iri taneli kaya tuzuna batırılır. Geleneksel ahşap fıçılara veya gıdaya uygun laklı tenekelere tabandan itibaren balıklar birbirine değecek şekilde sıkıca istiflenir. Her katın arasına bol kaya tuzu serpilir ve en üst kata temiz bir ahşap baskı tahtası ile ağır bir taş yerleştirilir.

Uygulanan ağırlık baskısı, ozmoz kuralları gereği balığın hücresel suyunu dışarı atmasını sağlar. Su dışarı çıktıkça tuz etin liflerine nüfuz eder ve torik etini pişirerek tereyağı gibi ipeksi, bıçakla kayan bir kıvama ulaştırır. Yaklaşık 15 ila 20 gün serin kilerlerde olgunlaşan lakerda, zeytinyağı ve taze kırmızı soğan eşliğinde sofraların baş tacı haline gelir.

14 Kasım Atölyesi: Unutulan Balık Turşuları ve Geleceğin Sofrası

Festival programında lakerdanın yanı sıra Karadeniz balıkçılığının kaybolmaya yüz tutmuş saklama teknikleri de yeniden gün ışığına çıkarıldı. 14 Kasım tarihli atölyelerde, antik dönemden miras kalan sirkeli ve defne yapraklı balık turşusu yapımı uygulamalı olarak genç aşçılara aktarıldı. KUZKA Genel Sekreteri Mehmet Akif Eraslan’ın da vurguladığı gibi, bu etkinlikler Sinop’un derin balıkçılık mirasını yalnızca nostaljik bir anı olarak tutmayı değil; şehri dört mevsim yaşayan bir gastronomi ve kıyı turizmi destinasyonuna dönüştürmeyi amaçlıyor.

Eski Buzhane surları arasında tuzun, denizin ve balıkçı emeğinin buluştuğu bu atmosfer; endüstriyel konserve çağında sabırla bekletilen el emeğinin kıymetini bir kez daha kanıtlıyor.

Sıkça Sorulan Sorular

Sinop Lakerdası hangi balıktan yapılır?

Geleneksel tescilli Sinop lakerdası torik balığından yapılır; torik bulunmadığı durumlarda ise Karadeniz’de sonbahar aylarında yağlanan iri palamuttan (zindandelen) üretilir.

Lakerdanın kemik iliği neden telle temizlenir?

Balık omurgasındaki kan ve ilik kalıntıları tuzlandığında etin kararmasına, koku yapmasına ve bozulmasına neden olur. Bakır veya çelik telle ilik kanalının boşaltılması etin beyaz ve kokusuz kalmasını sağlar.

Kuru tuzlama lakerda ile salamura arasındaki fark nedir?

Salamura suda tuz eritilerek yapılırken; kuru tuzlamada balık doğrudan kaya tuzuna bulanır ve üzerine konan taş baskıyla kendi suyunu salarak daha sıkı ve yoğun bir kıvama ulaşır.

Tamamını Oku