Haberler
Boğaziçi’nin Tuzlu Mirası: Bizans’tan Osmanlı’ya Lakerda Kültürü
Torik balığının deniz tuzuyla pişmesiyle ortaya çıkan lakerda, Bizans’tan Osmanlı’ya uzanan köklü tarihiyle Boğaziçi’nin en değerli kültürel miraslarından biri.
İstanbul, ortasından deniz geçen, suyuyla ve balığıyla kimliğini bulan eşsiz bir şehirdir. Bu mavi coğrafyanın mutfak kültürüne armağan ettiği en zarif, en derinlikli lezzetlerden biri şüphesiz lakerdadır. Sadece bir meze veya balık koruma yöntemi değil; Bizans’ın, Osmanlı’nın, Sefarad Yahudilerinin, Ermeni ve Rum ustaların ortak hafızasını taşıyan bir Boğaziçi klasiğidir. Sonbahar aylarında, Karadeniz’in soğuk sularından Marmara’ya inen toriklerin, deniz tuzuyla buluşarak geçirdiği o ağırbaşlı dönüşüm, lakerdayı sıradan bir tuzlu balık olmaktan çıkarıp bir gastronomi efsanesine dönüştürür.
Bizans’tan Gelen Gelenek: Tarichos
Lakerdanın kökleri, İstanbul’un Konstantinopolis olduğu çağlara, hatta daha da eskiye uzanır. Antik dönemde ve Bizans’ta balığı tuzlayarak saklama yöntemi son derece yaygındı. “Tarichos” adı verilen tuzlanmış balıklar, sadece kış aylarında tüketilen bir gıda değil, aynı zamanda Akdeniz havzasında önemli bir ticaret ürünüydü. O dönemde Boğaz’ın (Bosphorus) en bereketli balıklarından biri olan palamut ve torik, kışlık erzak olarak devasa fıçılarda tuzlanırdı. Bizans döneminin bu kadim balık işleme kültürü, şehrin genetik kodlarına işlemiş ve Osmanlı döneminde de meyhane kültürünün kalbinde yaşamaya devam etmiştir.
“La Kerrida” Efsanesi ve Etimolojik Kökler
Lakerdanın kelime kökeni hakkında anlatılan en romantik efsane, 15. yüzyılda İspanya’dan kaçarak Osmanlı topraklarına sığınan Sefarad Yahudilerine dayanır. Rivayete göre, Balat’ta yaşayan İshak adlı bir Musevi balıkçı, çok sevdiği kızı için torik balığını tuzlayarak saklar ve bu lezzete İspanyolca “istenilen, arzu edilen” anlamına gelen “la kerrida” adını verir. Zamanla bu kelimenin lakerdaya dönüştüğü söylenir. Ancak dilbilimciler, kelimenin asıl kökeninin Yunanca’da “tuzlu balık” anlamına gelen “lakerta” (λακέρδα) kelimesinden geldiğini belirtmektedir. Hangi hikayeye inanırsanız inanın, lakerda İstanbul’un çok kültürlü mozaiğinin en lezzetli kanıtıdır.
Bir Dönüşüm Kimyası: Lakerda Çiğ Balık Mıdır?
Pek çok kişi lakerdanın çiğ balık olduğunu düşünse de, aslında lakerda “tuzla pişirilmiş” bir balıktır. Bu işlem basit bir salamura değil, hassas bir biyokimyasal dönüşümdür. Doğru oranda kullanılan kalın deniz tuzu, balığın içindeki suyu ozmoz yoluyla dışarı çekerken, protein yapısını değiştirerek (denatürasyon) etin pişmesini sağlar. Lakerda yapımının en kritik aşaması kanın ve omuriliğin temizlenmesidir. Ustalar, ince süpürge telleri kullanarak balığın omuriliğindeki (ilik) kanı milim milim temizlerler. İçinde bir damla bile kan kalması, lakerdanın bozulmasına ve acılaşmasına neden olur. Bu zahmetli temizlik süreci, ustanın balığa duyduğu saygının da bir göstergesidir.
Torik Olmadan Lakerda Olmaz
Günümüzde lakerda adıyla palamut tuzlaması satılsa da, gerçek lakerda kesinlikle torik balığından yapılır. Torik, palamutun büyüğüdür ve etinin yağ oranı, dokusu, lif yapısı lakerda yapımına en uygun olanıdır. Özellikle Kasım ve Aralık aylarında, Karadeniz’in soğuk sularında yağlanıp Marmara’ya inen torikler lakerda için altın değerindedir. Palamuttan yapılan tuzlamalar genellikle daha kuru ve yavan olurken; gerçek torik lakerdası ağızda lokum gibi dağılan, hafif tatlımsı ve derin bir deniz aromasına sahip olan o eşsiz dokuyu verir.
Endüstriyel Üretime Karşı El Emeğinin Direnişi
Bugün süpermarket raflarında satılan vakumlu lakerdalar, ne yazık ki bu kadim geleneğin sadece soluk bir gölgesi niteliğindedir. Hızlı üretim süreçleri, kimyasal koruyucular ve torik yerine daha ucuz balıkların kullanılması, lakerdanın o eşsiz gastronomik profilini sıradanlaştırmaktadır. Buna karşın İstanbul’da, özellikle Tarihi Yarımada, Karaköy ve Boğaziçi köylerinde az sayıdaki usta, dedelerinden ve ustalarından öğrendikleri o meşakkatli yöntemlerle lakerda kurmaya devam ediyor. Bu ustalar için lakerda üretimi ticari bir işten ziyade, İstanbul’un deniz kültürünü ve yok olmaya yüz tutmuş bir zanaatı yaşatma mücadelesidir. Her dilim lakerda, bu denize ve geçmişe duyulan saygının bir ifadesidir.
Sıkça Sorulan Sorular (S.S.S.)
Lakerda hangi balıktan yapılır?
Gerçek ve geleneksel lakerda torik balığından yapılır. Palamuttan yapılanlar genellikle balık pastırması veya basit tuzlama olarak kabul edilir, lakerdanın o yumuşak ve yağlı dokusunu vermez.
Lakerda çiğ balık mıdır?
Hayır, lakerda çiğ değildir. Ateş veya ısı ile pişirilmemiş olsa da, yoğun deniz tuzu ile haftalar süren bekletme sürecinde balığın proteini değişime uğrar ve tuzla pişmiş olur.
Lakerda yapımında neden süpürge teli kullanılır?
Balığın omuriliğindeki pıhtılaşmış kanı tamamen temizlemek için en etkili geleneksel yöntem süpürge telidir. Kalan en ufak bir kan pıhtısı balığın fermente olurken bozulmasına yol açar.
Lakerda servis edilirken üzerine limon sıkılır mı?
Gerçek lakerda ustaları limon sıkılmasını önermez. Limonun asidi balığın kendi yağını ve narin tadını bozar. Sadece ince dilimlenmiş kırmızı soğan ve sızma zeytinyağı ile tüketilmesi tavsiye edilir.
Şehirler, gündüzleri telaşlı ve kalabalık caddeleriyle birbirlerine benzerken, asıl kimliklerini gece karanlığı çöktüğünde bulurlar. Mesainin bittiği, eğlencenin başladığı veya tam tersi, gece vardiyasında ekmek mücadelesinin verildiği o geç saatler, aynı zamanda sokak lezzetlerinin de altın saatleridir. Dumanı tüten bir çorba tezgahı, köşebaşını tutmuş bir köfteci veya ıslak hamburger sırası… Sokak yemekleri, sadece karın doyurmakla kalmaz; o şehrin kültürel kodlarını, insanlarının alışkanlıklarını ve gecenin ruhunu da ele verir. Gece sokak lezzetleri, metropollerin ortak dilidir.
Gecenin Eşitleyici Gücü
Gece sokak yemeklerinin en büyüleyici yanı, sahip olduğu sosyolojik eşitleyici güçtür. Lüks bir restorandan yeni çıkmış takım elbiseli bir iş insanı ile gece mesaisinden dönen bir taksici, aynı seyyar tezgahın önünde, aynı lezzeti paylaşırken buluşabilir. Gece yarısı içilen bir kelle paça çorbasının veya ayaküstü yenen bir dürümün başında statüler, sınıflar ve farklılıklar bir süreliğine ortadan kalkar. Sokak, herkesi kucaklar ve aynı plastik taburede eşitler. Bu eşitleyici atmosfer, sokak lezzetlerini sadece bir gıda maddesi olmaktan çıkarıp, şehrin sosyal tutkalı haline getirir.
Çorba Kültürü ve Sabaha Karşı Ritüelleri
Türkiye’de gece sokak lezzetleri denildiğinde akla ilk gelen şüphesiz çorbacılardır. Eğlence dönüşü veya ağır bir iş gününün ardından sabaha karşı gidilen o meşhur çorbacılar, adeta birer şifa dağıtım merkezidir. Kelle paça, işkembe, ayak paça veya mercimek… Sirkesi, sarımsağı ve bol acısıyla hazırlanan bu çorbalar, mideleri yatıştırırken ruhları da canlandırır. Çorba kültürü, hem bedeni ısıtan hem de yorgunluğu alan bir ritüeldir. Özellikle kelle paça ve işkembeciler, uzun saatler kaynayan dev kazanları ve usta ellerden çıkan ince doğranmış etleriyle, gece mutfağının en ustalık gerektiren kalesidir.
Köşebaşı Kahramanları: Kokoreç ve Midye Dolma
Gece sokaklarının bir diğer vazgeçilmez ikilisi kokoreç ve midye dolmadır. Kömür ateşinde cızırdayan, bol baharatlı ve sıcak ekmek arası kokoreçin kokusu, gece yarısı bile en tok insanı acıktıracak güce sahiptir. Midye dolma ise sokak yemeği kültürünün en interaktif ve ritmik atıştırmalığıdır. Sokak lambasının altında, midyecinin tepsisi etrafında toplanan insanlar, üzerine taze limon sıkılmış midyeleri art arda yutarken zamanın nasıl geçtiğini anlamazlar. Bu iki lezzet, özellikle İstanbul, İzmir ve Ankara gibi büyük şehirlerin gece silüetinin ayrılmaz bir parçasıdır.
Sokak Lezzetlerinde Değişen Trendler
Geleneksel sokak lezzetlerimiz popülerliğini korusa da, şehirlerin kozmopolit yapısının artmasıyla gece mutfağı da evrim geçirmektedir. Islak hamburgerin tahtı sağlam olsa da, son yıllarda gece açık olan taco arabaları, gourmet sosisliciler, noodle tezgahları ve farklı kültürlerin sokak lezzetleri de şehirlerin gece haritasında yerini almaya başlamıştır. Bu durum, şehirlerin kültürel çeşitliliğini ve global gastronomi trendlerine ne kadar hızlı adapte olabildiğini göstermektedir. Ancak bu modernleşme dalgası içinde, geleneksel sokak lezzetleri otantik ruhunu korumaya devam etmektedir.
Şehirlerin Kimlik Kartı
Sonuç olarak, bir şehri gerçekten tanımak istiyorsanız, lüks restoranlarına değil, gece yarısı sokaklarına inmelisiniz. Sokak lezzetleri, o şehrin tarihini, göç aldığı bölgeleri, iklimini ve insanlarının mizacını yansıtan en dürüst aynadır. Gece vardiyası sofraları, dumanıyla, kokusuyla ve etrafında toplanan çeşit çeşit insanıyla şehirlerin gerçek kimlik kartıdır.
—
Sıkça Sorulan Sorular (FAQ)
1. Gece sokak lezzetlerini tüketirken hijyen konusunda nelere dikkat edilmelidir?
Seyyar tezgahlardan veya küçük büfelerden yemek yerken öncelikle sirkülasyonun (müşteri yoğunluğunun) fazla olduğu yerleri tercih etmek güvenlidir. Malzemelerin hızlı tükenmesi, taze kalmalarını sağlar. Ayrıca ustanın temizliği, tezgahın genel düzeni ve gıdaların (özellikle midye gibi deniz ürünlerinin) uygun soğuk veya sıcak koşullarda muhafaza edilip edilmediği gözlemlenmelidir.
2. Kelle paça ve işkembe çorbası neden özellikle gece veya sabaha karşı tercih edilir?
Bu çorbalar, içerdikleri yüksek kolajen, yağ ve protein sayesinde hem çok doyurucu hem de enerji vericidir. Gece uzun saatler uyanık kalan veya alkol tüketen kişilerin midesini rahatlatır, içerdiği sarımsak ve sirke sayesinde de bağışıklığı destekleyici bir etki yaratır. Ayrıca uzun saatler ağır ağır piştikleri için genellikle gece saatlerinde veya sabaha karşı en kıvamlı hallerine ulaşırlar.
3. Kokoreç sadece Türkiye’ye mi özgü bir sokak lezzetidir?
Hayır. Kokoreç, Balkanlar ve Yunanistan başta olmak üzere bazı diğer Akdeniz ülkelerinde de bilinen ve tüketilen bir lezzettir. Örneğin Yunanistan’da “Kokoretsi” adıyla, genellikle şişe sarılarak kömür ateşinde pişirilir ve özellikle Paskalya gibi özel günlerde tüketilir. Ancak Türkiye’deki ince kıyım, bol baharatlı ve ekmek arası porsiyonlama şekli, kokoreçin bize özgü sokak versiyonudur.
Anadolu mutfağının en köklü ve en zengin lezzetlerinden biri olan tahin, susamın topraktan sofraya uzanan sabırlı ve inatçı yolculuğunun bir sonucudur. Sadece kahvaltılarda pekmezle buluştuğunda değil, humus, babagannuş, piyaz ve çeşitli mezelerin içinde de karşımıza çıkan tahin, adeta mutfağımızın gizli kahramanıdır. Ancak bu benzersiz lezzetin ardında binlerce yıllık bir tarih, ince bir ustalık ve büyük bir emek yatar.
Susamın Tarihsel Serüveni
Susam (Sesamum indicum), insanlık tarihinin en eski yağlı tohumlarından biri olarak kabul edilir. Kökeni Afrika kıtasına ve Hindistan’a dayanan susam bitkisi, antik çağlardan itibaren Ortadoğu, Akdeniz havzası ve Anadolu’da yaygın olarak yetiştirilmiştir. Mezopotamya uygarlıklarından Antik Mısır’a kadar pek çok kültürde susam yağı hem gıda hem de şifa kaynağı olarak kullanılmış, aydınlatma yakıtından kozmetiğe kadar geniş bir yelpazede kendine yer bulmuştur. Anadolu coğrafyası ise susamın karakteristik özellikleri kazandığı, en verimli şekilde yetiştirildiği bölgelerden biridir. Özellikle Ege ve Akdeniz’in verimli toprakları, yüksek kaliteli, aromatik susamların anavatanı olmuştur.
Taş Değirmenlerden Gelen Gelenek
Tahinin özü, susam tohumlarının kavrulup ezilmesiyle elde edilen o yoğun ve aromatik yağlı macundur. Geleneksel üretim sürecinde susam tohumları önce tuzlu suda bekletilerek kabuklarından ayrılır, ardından yıkanıp kurutulur ve özel fırınlarda odun ateşinde ağır ağır kavrulur. Kavrulma işlemi susamın içindeki o derin ve karakteristik aromayı ortaya çıkarır. Ancak asıl sihir, kavrulmuş susamların dev taş değirmenlerde ezilmesiyle başlar. Yavaş dönen taş değirmenler, susamın yağını yakmadan, yavaşça tahine dönüşmesini sağlar. Bu geleneksel yöntem, tahinin lezzet profilini ve dokusunu en üst düzeye çıkaran ustalık gerektiren bir süreçtir. Günümüzde modern tesislerde üretim yapılsa da, geleneksel taş değirmenlerden çıkan tahinin yeri her zaman ayrıdır.
Gastronomide Tahinin Yeri
Türk ve Orta Doğu mutfaklarında tahinin kullanım alanı son derece geniştir. Kahvaltı sofralarında pekmezle kurduğu ayrılmaz bağ, nesiller boyu damaklarımızda yer etmiştir. Ancak tahinin marifetleri bununla sınırlı değildir. Antakya mutfağının vazgeçilmezi humus, tahinin nohutla olan muhteşem uyumunun bir eseridir. Antalya’nın meşhur tahinli piyazı, tahinin sadece tatlılarda değil, tuzlu ve ekşili tatlarla da nasıl birleşebildiğinin en güzel kanıtıdır. Ayrıca tahinli çörek, tahin helvası ve çeşitli kurabiyeler gibi hamur işlerinde de başroldedir. Son yıllarda modern gastronomi dünyasında da şefler, tahinin bu çok yönlü karakterini farklı soslar, dondurmalar ve marinasyonlarda kullanarak yeni lezzet profilleri yaratmaktadır.
Sağlık Küpü: Tahinin Faydaları
Tahin, sadece lezzetiyle değil, besin değeriyle de ön plana çıkan bir gıdadır. İçeriğinde bol miktarda protein, lif, kalsiyum, magnezyum ve demir barındırır. Özellikle kalsiyum açısından zengin olması, kemik sağlığını desteklemesi açısından önemlidir. Ayrıca içerdiği sağlıklı yağ asitleri (özellikle omega-3 ve omega-6), kalp sağlığını korumada ve kolesterol seviyelerini dengelemede etkilidir. E vitamini ve B kompleks vitaminleri bakımından zengin olması, cilt sağlığından sinir sisteminin düzenli çalışmasına kadar pek çok fayda sağlar. Yüksek enerji vermesi nedeniyle özellikle kış aylarında sıkça tüketilmesi, Anadolu’nun kadim beslenme bilgeliğinin bir yansımasıdır.
Sürdürülebilirlik ve Gelecek
Günümüzde geleneksel tahin üretimi, artan endüstriyel üretim karşısında bazı zorluklarla karşılaşmaktadır. Özellikle yerli susam üretiminin desteklenmesi ve taş değirmen kültürünün yaşatılması, tahinin o eşsiz lezzetinin gelecek nesillere aktarılmasında kritik bir rol oynamaktadır. Bilinçli tüketicilerin, yerel üreticileri ve geleneksel yöntemleri tercih etmesi, bu bin yıllık mirasın korunmasına büyük katkı sağlayacaktır.
—
Sıkça Sorulan Sorular (FAQ)
1. Gerçek ve kaliteli bir tahin nasıl anlaşılır?
Kaliteli tahinin rengi genellikle açık kahverengi veya bal rengine yakındır. Kokusunda yoğun bir susam ve hafif bir kavrulmuşluk aroması olmalıdır. Kıvamı ne çok sıvı ne de çok katı olmalı, pürüzsüz bir akışkanlığa sahip olmalıdır. Uzun süre beklediğinde yüzeyinde doğal olarak susam yağı birikmesi kalite göstergesidir.
2. Tahin nasıl muhafaza edilmelidir?
Tahin, güneş ışığından uzak, serin ve kuru bir ortamda, cam bir kavanozda veya hava almayan bir kapta saklanmalıdır. Buzdolabında saklanmasına gerek yoktur, oda sıcaklığı idealdir. Zamanla üst kısmında yağ birikmesi normaldir, kullanmadan önce alttan üste doğru iyice karıştırmak yeterlidir.
3. Tahin sadece tatlılarda mı kullanılır?
Kesinlikle hayır. Tahin, tatlıların yanı sıra humus, babagannuş, piyaz, salata sosları ve hatta et marinasyonları gibi birçok tuzlu yemekte ve mezede de yaygın olarak kullanılır. Tuzlu, ekşi ve baharatlı lezzetlerle mükemmel bir uyum sağlar.
İnsanlığın tatlıya olan düşkünlüğü, tarihin en eski dönemlerinden beri var olagelmiştir. Şekerin endüstriyel olarak üretilip yaygınlaşmasından çok önce, atalarımız doğanın sunduğu doğal kaynaklarla bu ihtiyacı karşılıyordu. Anadolu mutfağının kadim sırlarından biri olan pekmez, işte bu dönemin en değerli miraslarından biridir. Üzümden incire, duttan keçiboynuzuna kadar pek çok meyvenin özünün yoğunlaştırılarak elde edildiği pekmez, sadece bir tatlandırıcı değil, aynı zamanda derin bir mutfak kültürünün de simgesidir.
Bağbozumu ve Geleneksel Pekmez Yapımı
Pekmez üretiminin en klasik ve yaygın şekli şüphesiz üzüm pekmezidir. Sonbaharın gelişiyle başlayan bağbozumu şenlikleri, aynı zamanda pekmez kaynatma ritüelinin de habercisidir. Geleneksel yöntemde toplanan üzümler çiğnenerek veya sıkılarak şırası çıkarılır. Ancak bu şıranın pekmeze dönüşmesi için kritik bir aşama vardır: “Kestirme”. Kestirme işlemi, pekmez toprağı adı verilen özel bir beyaz toprağın şıraya eklenmesiyle yapılır. Bu toprak, şıranın durulmasını, ekşiliğinin alınmasını ve daha uzun ömürlü olmasını sağlar. Toprakla buluşan şıra bir süre bekletildikten sonra süzülür ve devasa bakır kazanlarda odun ateşinde ağır ağır kaynatılmaya başlar. Saatler süren bu meşakkatli kaynatma sürecinde, şıranın suyu buharlaşır, rengi koyulaşır ve o bildiğimiz yoğun, kıvamlı, parlak pekmez halini alır.
Doğanın Sunduğu Çeşitlilik
Anadolu’nun zengin florası, pekmez çeşitliliğine de doğrudan yansımıştır. Sadece üzüm değil, bölgeden bölgeye farklı meyveler pekmez yapımında kullanılır. Malatya ve Erzincan yöresinde dut pekmezi, hem tatlı yapımında hem de kışın hastalıklara karşı direnç kazanmada baş köşededir. Akdeniz bölgesinde ise keçiboynuzu (harnup) ve andız pekmezleri, karakteristik, yoğun ve hafif buruk tatlarıyla dikkat çeker. Ege’nin incir pekmezi, Karadeniz’in armut ve elma pekmezleri de bu zengin mozaiğin diğer nadide parçalarıdır. Her bir pekmez türü, yapıldığı meyvenin aromasını, toprağın karakterini ve o yörenin geleneksel bilgisini içinde barındırır.
Mutfaktaki Çok Yönlü Rolü
Şekerin mutfaklara girmesinden önce pekmez, tatlıların, şerbetlerin ve hatta bazı tuzlu yemeklerin ana tatlandırıcısıydı. Günümüzde bile cevizli sucuk, pestil, muska ve aside gibi pek çok geleneksel tatlı, tamamen pekmezin etrafında şekillenir. Özellikle kış aylarının vazgeçilmezi tahin-pekmez ikilisi, hem yüksek enerji vermesi hem de lezzetiyle kahvaltı sofralarının tacıdır. Ancak pekmezin kullanım alanı sadece tatlılarla sınırlı değildir. Osmanlı mutfağında et yemeklerine, özellikle de yahniler ve dolmalara mayhoş ve derin bir tatlılık katmak için pekmez sıkça kullanılırdı. Günümüz modern şefleri de pekmezi marine soslarında, salata soslarında (özellikle nar ekşisiyle birleştirerek) ve fırınlanmış kök sebzelerde kullanarak bu kadim geleneği modern sofralara taşımaktadır.
Sağlık ve Şifa Kaynağı
Pekmez, içerdiği yüksek oranda doğal şeker (glikoz ve fruktoz) sayesinde kana hızla karışarak vücuda anında enerji verir. Özellikle kış aylarında sabahları bir kaşık pekmez içilmesi, Anadolu’nun en yaygın koruyucu tıp uygulamalarından biridir. Meyvenin tüm minerallerini konsantre bir şekilde barındıran pekmez, demir, kalsiyum, potasyum ve magnezyum açısından son derece zengindir. Özellikle dut ve üzüm pekmezi, kan yapıcı özellikleriyle bilinir. Ancak pekmezin sağlık faydalarından tam olarak yararlanabilmek için, kaynatma aşamasında yüksek ısıya maruz bırakılmadan, usulüne uygun ve geleneksel yöntemlerle yapılmış olması büyük önem taşır.
Geleneğin Geleceğe Taşınması
Rafine şekerin sağlık üzerindeki olumsuz etkilerinin giderek daha fazla konuşulduğu günümüzde, pekmez gibi doğal tatlandırıcılar yeniden hak ettikleri değeri görmeye başlamıştır. Butik üreticilerin geleneksel yöntemleri yaşatma çabaları ve şeflerin pekmezi menülerinde daha yaratıcı şekillerde kullanması, bu bin yıllık geleneğin geleceğe taşınmasında önemli rol oynamaktadır. Pekmez, sadece bir gıda maddesi değil, doğayla insanın uyumunun, emeğin ve sabrın tatlı bir sonucudur.
—
Sıkça Sorulan Sorular (FAQ)
1. Pekmez toprağı nedir ve neden kullanılır?
Pekmez toprağı, içeriğinde yüksek oranda kalsiyum karbonat bulunan özel bir beyaz topraktır. Şıranın içine katıldığında asitliği düzenler (ekşiliği alır), şıranın durulmasını sağlar ve pekmezin bozulmadan uzun süre dayanmasına yardımcı olur. Bu işlem yapılmazsa pekmez ekşi ve bulanık olur.
2. Pekmez alırken nelere dikkat edilmelidir?
Gerçek ve kaliteli bir pekmez, aşırı akışkan veya aşırı koyu olmamalıdır. Rengi parlak, kokusu yapıldığı meyvenin aromasını barındırmalı ve tadında yanık bir acılık olmamalıdır. Ayrıca içindekiler kısmında ilave şeker, glikoz şurubu veya koruyucu madde bulunmamasına dikkat edilmelidir.
3. Pekmez ısıtılabilir mi?
Pekmez, yüksek ısıya maruz kaldığında (özellikle fırınlama veya kızartma işlemlerinde) yapısındaki doğal şekerler karamelize olarak HMF (Hidroksimetilfurfural) adı verilen ve yüksek dozda zararlı olabilen bir bileşiğe dönüşebilir. Bu nedenle pekmezin doğrudan yüksek ısıda pişirilmesi yerine, yemek veya tatlı ocaktan alındıktan sonra eklenmesi daha sağlıklıdır.