Bir tabak yemeğe bakıp onun içinde kaç uygarlığın izini sürebilirsiniz? Birbirinin üzerine örtülmüş safran sarısı pirinç katmanlarına, tencere dibinde altın rengine dönmüş çıtır kabuğa, zerdeçal ve masala baharatıyla işlenmiş tavuğa baktığınızda, aslında yüzyıllar boyunca gerçekleşmiş bir diyaloğa bakıyorsunuz. Biryani Tahchin tam da bu diyaloğun somutlaşmış hali: Pakistan’ın lezzetli biryani ruhunu İran’ın zarif tahchin formuna büründüren, iki kültürün bir tencerede barış içinde yaşaması.

Bu hibrit yemek, Vittles Magazine’de kaleme aldığı çığır açıcı tarifiyle Javahir Askari tarafından yeniden keşfedildi. Ama hikaye aslında Askari’nin mutfağından çok önce başlıyor — ve Anadolu’muza uzanan bir yol üzerinden devam ediyor.

Tahchin Nedir? Pers Mutfağının Taç Yemeği

“ته‌چین” — Farsça’da “alta dizilmiş” anlamına gelen bu kelime, bir yemeğin kendisinden çok bir felsefenin adı gibi. Tahchin, İran mutfağının belki de en görkemli yaratısı: safran ve yoğurtla buluşturulmuş pirinç, bir tencereye katman katman diziliyor, tavuk veya kuzu eti aralarına yerleştiriliyor ve uzun, sabırlı bir pişirmenin ardından altı üstüne çevrildiğinde ortaya altın sarısı, çıtır bir kabukla kaplı muhteşem bir pirinç kulesi çıkıyor.

Pişirme tekniğinin özündeki tahdig kavramı da Farsça: “tencerenin dibi.” Yüzyıllardır İran sofrasının en gözde ödülü olan tahdig — o çıtır, karamelize pirinç kabuğu — milyonlarca annenin, ninelerin elinde kusursuzlaşmış bir tekniği temsil ediyor. Kim tahdiği en güzel yapıyor sorusu, İran mutfak kültüründe neredeyse varoluşsal bir öneme sahip.

Tahchin’in sofralara girişi, rivayete göre saray mutfaklarına dayanıyor. Efsaneye göre bir saray aşçısı pirinçi fazla pişirip mahveder; telaşla yoğurt ve safranla kurtarmaya çalışır, katmanlı şekilde tavukla birleştirir ve fırına verir. Hükümdar bu “kazayla doğmuş” yemeği o kadar beğenir ki sofraların baş tacı olur. Hatayı mucizeye dönüştürmek — belki de mutfak tarihinin en kadim yasalarından biri bu.

Biryani: Hint Alt Kıtasından Pers Mirasının Yeni Hayatı

Biryani kelimesi de Farsça’dan geliyor: “birian” (pişirmeden önce kızartılmış) ve “birinj” (pirinç). Adındaki Pers kökeni bile iki kültürün ne kadar iç içe geçtiğini ele veriyor.

Pakistan ve Hindistan’ın en sevilen yemeği olan biryani, Mughal İmparatorluğu saray mutfaklarında bugünkü formuna kavuştu. Büyük Akbar döneminde (1556-1605) İran’ın zarif pilav geleneği ile Hint alt kıtasının pungent, baharatlı pirinç kültürü bir araya geldi. Zencefil, sarımsak, soğan, masala, hint defne yaprağı — bunlar artık sadece tarif malzemeleri değil, iki medeniyetin birbirine uzattığı el.

Hyderabadi biryani, Lucknowi biryani, Kalküta biryanisi — her şehrin, her ailenin kendine has bir versiyonu var. Bu da zaten mutfak melezleşmesinin en güzel kanıtı: bir yemek ne kadar çok “taşınırsa” o kadar çok kimliğe bürünür, ama özünü hiç yitirmez.

İki Dünyanın Bir Tencerede Buluşması: Biryani Tahchin

Javahir Askari’nin Biryani Tahchin’i bu iki dünyanın şiirsel birleşimi. Form ve strüktür tamamen tahchin: safran-yoğurt karışımıyla buluşturulan pirinç, katman katman tencereye diziliyor, pişirmenin ardından ters çevrilince o ikonik altın kabuk ortaya çıkıyor. Ama içinde ne var? Biryani’nin ruhu: zencefil-sarımsak macunu, soğan, garam masala ve kırmızı biber ile marine edilmiş tavuk.

Askari, aralarına dilimlenmiş limon ve patates de ekliyor — hem lezzet hem de doku anlamında sürpriz bir dokunuş. Sonuç tek bir tarifi değil, iki kültürün sofrada el sıkışmasını anlatıyor.

Bu yemek bize şunu gösteriyor: kültürler birbirini aşındırmadan besleyebilir. Tahchin’in inceliği biryani’nin cesur baharatlarını yumuşatırken, biryani’nin derinliği tahchin’in zarif çerçevesine anlam katıyor.

Anadolu Mutfağı da Böyle Doğdu

Bu noktada bir an duralım. Çünkü bu hikaye bize çok tanıdık geliyor — ya da gelmeli.

Türk mutfağı dediğimizde aklımıza ne geliyor? Kebap mı, pilav mı, meze mi, börek mi? Hepsinin içinde Orta Asya’dan gelen göçer geleneğin eti ve sütü var; Arap dünyasından aktarılan baharat kültürü var; Ermeni ve Rum mutfaklarından geçen zeytinyağı sofra geleneği var; Pers saraylarından miras kalan pirinç ve safran var; Osmanlı sarayının sentezleme dahiliği var.

Türkler Orta Asya’dan Anadolu’ya geldiğinde yalnız gelmediler — damak tatlarını, pişirme alışkanlıklarını, tuz-et-süt üçgenlerini de getirdiler. Anadolu’da Bizans, Selçuklu, Ermeni ve Rum kültürleriyle karşılaşınca bu mutfak dönüştü, zenginleşti, katmanlandı. 15. yüzyıldan itibaren İstanbul saray mutfağı bu katmanları öylesine ustalıkla işledi ki ortaya dünyanın en özgün mutfak kültürlerinden biri çıktı.

Peki Türk mutfağı “saf” mı? Hayır, hiç olmadı. Ve bu güçsüzlük değil — aksine Türk mutfağının en büyük gücü bu.

Zeytinyağı ve Anadolu sebzeleri, Orta Asya’nın et kültürüyle; Pers’in pilav geleneği, Arap baharat anlayışıyla; Osmanlı saray estetiği, Balkan’ın meze sadeliğiyle bir araya geldi. Sonuç: Gaziantep’in katmer tatlısı, İstanbul’un balık ekmek kültürü, Hatay’ın Arap-Türk mutfağı, Ege’nin zeytinyağlı sofraları. Her biri kendi yerinde, kendi hikayesiyle.

Baharat yollarının bu zengin mirasını daha ayrıntılı keşfetmek için önceki yazımıza göz atabilirsiniz. Yemeğin siyasi tarihini merak edenler için de güçlü bir kaynak bırakmıştık.

Melezleşme Bir Tehdit Değil, Bir Armağan

Gastronomi dünyasında sıklıkla “özgün” ve “melezleşmiş” arasında yapılan ayrım, aslında yanlış bir ikilemin ürünü. Hiçbir mutfak kendi içine kapanarak gelişemedi. Hiçbir yemek bir toplumun tamamen özgün icadı değil.

Biryani Tahchin bu gerçeği tek bir tencerede özetliyor. Pakistan ve İran’ın pirinç kültürleri yüzyıllardır komşuydu, alışveriş içindeydi — ticaret yolları, göç dalgaları, hanedanlık evlilikleri, şiirlerde okunan yemek tanımları aracılığıyla. Bu iki gelenek Javahir Askari’nin mutfağında bir araya geldiğinde hiçbir şey “kaybolmadı” — tersine, ikisi de daha görünür oldu.

Tıpkı Anadolu mutfağının, içindeki her etkiyi hâlâ taşıdığı gibi. Zereshk (Pers ekşi meyvesi) ile İran’ın bereketli toprağından gelen pirinçlerin tahchin’i süslemesi gibi, Türk mutfağı da kendi tarihi yolculuğunun izlerini her tarifin içinde gizliyor.

Sonuç: Tencereler Diyalog Kurar

Biryani Tahchin bize yemek tarihinin belki de en önemli dersini veriyor: sofra, sınırları tanımaz. Ticaret yollarından geçen kervanlar sadece baharat taşımadı; tarif taşıdı, teknik taşıdı, lezzet belleği taşıdı. Bir şef veya ev hanımı yeni bir coğrafyaya gittiğinde yanında bütün bir mutfak kültürü de göç etti.

Anadolu’da, İran’da, Pakistan’da, Hindistan’da bu süreç yüzyıllarca devam etti. Bugün bir kültürü “saf” ya da “bozulmamış” olarak tanımlamaya çalışmak, nehrin akışını durdurmaya çalışmak kadar beyhude.

Biryani Tahchin’i pişirdiğinizde, aslında bu yüzyıllık diyaloğa katılıyorsunuz. Safranı suda demlerken, yoğurdu yavaşça pirinçle karıştırırken, masalaları kavururken — tüm o el izlerini hissediyorsunuz. Ve tencereyi ters çevirip altın kabuğun ortaya çıktığını gördüğünüzde, bunun sadece bir yemek olmadığını anlıyorsunuz.

Bu, medeniyetlerin birbirini nasıl beslediğinin en lezzetli kanıtı.

Sosyal medya akışlarına bir bakın: kimchi kavanozları, kabarcıklı kombucha şişeleri, ev yapımı kefir. Her biri “sağlıklı”, “doğal”, “probiyotik dolu” etiketiyle sunuluyor. Fermente gıda tüketimi artık bir sağlık trendi değil, neredeyse bir yaşam felsefesi. Ama akademisyenler bu tabloya farklı bir perspektiften bakıyor. Gastronomica’nın Mayıs 2026 sayısında yayımlanan Fermenting Possibilities: The Potentials and Pitfalls of Alternative Food Practices başlıklı araştırma, sosyal medyanın fermentasyona yüklediği altın imgesiyle bilimin temkinli duruşu arasındaki derin uçurumu gözler önüne seriyor.

Soru şu: Fermentasyon gerçekten her zaman güvenli mi? Yanıt, düşündüğünüzden çok daha karmaşık.

Fermentasyonun Yükselişi: Bir Trend mi, Bir Devrim mi?

Son on yılda fermente gıdalar, beslenme dünyasında çarpıcı bir ivme kazandı. Kombucha küresel pazarı milyar dolarlık bir sektöre dönüştü. Kimchi Batılı süpermarketlerin vazgeçilmezi oldu. Kefir, yoğurdun tahtına ortak çıktı. Ve Türkiye’de? Tarhana çorbasının anneannelerden gençlere aktarılan bilgeliği, birdenbire “probiyotik” etiketiyle yeniden keşfedildi.

Bu ilgi yüzeysel değil. Bağırsak-beyin aksı üzerine yapılan araştırmalar, mikrobiyomun bağışıklık sistemindeki rolü, kronik hastalıklarla beslenme arasındaki bağlantılar — bilim gerçekten fermentasyona ilgi duyuyor. Ama ilgi duymakla “her şey kesinleşti” demek aynı şey değil.

Bilimin Sorduğu Sorular

Mikrobiyoloji dünyasında konuşulan ama sosyal medyada hiç gündeme gelmeyen bir gerçek var: Ev ortamında yapılan fermentasyon, kontrol edilemeyen bir biyolojik süreçtir.

pH Dengesi: Görünmez Tehlike

Fermentasyonun güvenli olabilmesi için ortamın pH değerinin yeterince düşmesi gerekir — kefirde 4,6’nın altına, kombuchada ise 2,5-4,2 aralığına. Bu değere ulaşılamadığında E. coli, Listeria ve Salmonella gibi patojenler fermente kavanozda hayatta kalabilir, hatta çoğalabilir. Bunu kavanozunuza bakarak anlayamazsınız. Koku bile her zaman güvenilir bir gösterge değildir.

Küf ve Mikotoksinler

Bir kavanozda küf gördüğünüzde onu kazıyıp atmak yetmez. Küfün ürettiği mikotoksinler çoktan tüm ürüne yayılmış olabilir. Zehirli madde gözle görünmez; kusursuz görünen bir kavanoz hâlâ tehlike taşıyabilir.

Biyojen Aminler: Baş Ağrısından Kan Basıncına

Bazı mayalar ve laktik asit bakterileri biyojen amin üretir. Bu maddeler hassas bireylerde baş ağrısı, tansiyon düşüşü ve mide-bağırsak sorunlarına yol açabilir. Üstelik ev yapımı ürünlerde biyojen amin düzeyleri ölçülmez.

Alkol İçeriği: Göz Ardı Edilen Değişken

Ev yapımı kombuchanın alkol oranı zaman zaman yüzde 3-4’e ulaşabilir. Bu oran, hamile kadınlar, çocuklar ve alkol kullanmayan bireyler için ciddi bir risktir — ama etiket olmadığı için çoğu zaman bilinmez.

Anadolu’nun Yüzyıllık Bilgeliği ve Modern Bilimin Buluşması

Türk mutfağı, fermentasyonla binlerce yıllık bir ilişki içinde. Tarhana, boza, turşu, şalgam suyu, yoğurt, kefir — bunlar birer moda değil, nesiller boyu sınanmış gelenekler. Peki bu geleneksel bilgelik modern bilimin soru işaretleriyle nasıl bir araya geliyor?

Tarhana: Bilimin İncelediği Bir Şifa

Yoğurt, un, kırmızı biber ve domatesten yapılan tarhana, araştırmacıların yakından ilgilendiği bir ürün. B vitaminleri, C vitamini, probiyotik içeriği ve yüksek lif oranıyla bağışıklık sistemini destekleyen bir süper gıda olarak öne çıkıyor. Ancak önemli bir not: Diyabetikler karbonhidrat, hipertansiyon hastaları ise tuz içeriği nedeniyle dikkatli olmalı. “Geleneksel” olmak, herkese uygun anlamına gelmiyor.

Boza: Besleyici Ama Tartışmalı

Kış aylarının simgesi boza, B vitamini deposu ve sindirim dostu olarak tanınıyor. Laktik asit içeriği bağırsak florasına katkı sağlıyor. Ama yüksek kalori ve şeker içeriği, diyabet riski taşıyanlar için ciddi bir çekince. Aşırı tüketim gaz ve ishale de zemin hazırlayabiliyor. Geleneksel bir içeceğin kültürel anlamı, bireysel sağlık koşullarının önüne geçemez.

Turşu: Probiyotik Altın mı, Tuzluluk Sorunu mu?

Anadolu’nun belki de en yaygın fermente geleneği turşu, bağırsak mikrobiyomuna yaptığı katkıyla övgüyü hak ediyor. Probiyotik içeriği, antioksidanları, kan şekerini dengeleme potansiyeli — faydalar gerçek. Ama yüksek sodyum içeriği, hipertansiyon ve böbrek hastalığı olan bireyler için bir handikap. Sağlıklı besinler bile dozda ve bağlamda anlam kazanıyor.

Ev Yapımı Kefir: Gerçekten Güvenli mi?

Pancar özgürlük manifestosunda da değindiğimiz gibi, gıdanın kültürel ve siyasi anlamları faydacı hesaplamaların ötesine geçiyor. Kefir de böyle: Ev yapımı kefir, bir özgürleşme sembolü haline geldi. Ama bilim, bu sembolün gölgesinde bazı soruları soruyor.

Kefir tahılları tekrar tekrar kullanıldığında bakteriofaj kontaminasyonu riski artar. Virüsler, zararlı gen transferine zemin hazırlayabilir. Bağışıklığı zayıf bireyler — yaşlılar, hamileler, kronik hastalığı olanlar — ev yapımı kefir konusunda doktorlarıyla görüşmeden tüketim yapmamalı. Bu bir yargı değil, bilimin mevcut verilerden çıkardığı sonuç.

Bilimin “Henüz” Dediği Alan

Fermentasyonun sağlığa etkisine dair araştırmalar umut verici ama henüz kesin değil. Bağırsak mikrobiyomunu inceleyen çalışmaların büyük çoğunluğu küçük örneklem gruplarıyla yapılıyor. Uzun vadeli etkiler yeterince izlenmiyor. Hangi bakteri suşunun hangi sağlık koşulunda ne kadar etkili olduğu sorusu, büyük ölçüde yanıtsız.

Sosyal medya “fermente her şeyi ye” derken bilim “daha fazla araştırmaya ihtiyacımız var” diyor. Bu iki ses arasındaki mesafe, bugün giderek büyüyor.

Ne Yapmalı?

Fermente gıdalardan vazgeçin mi? Hayır. Ama körü körüne bir iyimserlikle de yaklaşmayın.

Güvenli fermentasyon için:

• Tüm ekipmanı sterilize edin
• Sadece cam, paslanmaz çelik veya gıda sınıfı plastik kullanın
• pH’ı ölçün ya da ticari starter kültürlerle başlayın
• Küf gördüğünüzde tüm ürünü atın, kazımayın
• Bağışıklığı zayıf bireyler, hamileler ve çocuklar için ekstra dikkatli olun

Anadolu’nun yüzyıllık bilgeliği ile modern bilimin temkinli duruşu, birbirinin rakibi değil. Tarhananın hikayesi, bozanın ritmi, turşunun derin kültürel kökü — bunlar korunmayı hak eden bir miras. Ama bu mirası daha iyi anlamak için bilimin sorduğu soruları da dinlemek gerekiyor.

Fermentasyon tehlikeli değil. Ama “doğal” her şeyin otomatik olarak “güvenli” olduğu yanılgısı, tehlikeli olabilir.

Anadolu’nun hassas gıda hikayelerini merak ediyorsanız, Rize’nin çay tarlasından dünya gündemine bir bitkinin kırılgan geleceğini de okuyabilirsiniz.

Mersin mutfağı, Akdeniz’in tuz kokan rüzgârından, Torosların otlu yamaçlarından ve yüzyıllar boyunca bu topraklarda yaşanan göç dalgalarından süzülüp gelen bir sentezdir. Doğu Akdeniz’in tam göbeğinde, Orta Doğu mutfaklarıyla Anadolu geleneğinin kesiştiği bu şehrin sofrası; hem denizin hem dağın hem de tarihin tadını taşır. Bu yaz, Mersin’e gidenler yalnızca deniz görmeyecek — şehrin 46 gastronomi durağında bir lezzet keşfine çıkacaklar.

Bir Festival, 46 Durak: Kültür Yolu Mersin’i Sofraya Taşıdı

Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın Türkiye Kültür Yolu Festivali kapsamında hayata geçirdiği “Lezzet Noktası” projesi, 2026 yılında Mersin’e özel bir sayfa açtı. Şehir genelinde şefler, akademisyenler ve gastronomi profesyonellerinden oluşan danışma kurullarının titizlikle seçtiği 46 mekan, festival rotasının ayrılmaz bir parçası haline geldi.

Bu mekanlar sıradan bir “en iyi restoranlar” listesi değil. Kimi esnaf lokantası, kimi köhne bir çarşı tatlıcısı, kimi deniz kenarında balık servisi yapan aile işletmesi. Seçim kriteri tek: şehrin gerçek mutfak hafızasını yaşatmak. Bakanlık yetkililerine göre proje, ziyaretçilerin bir şehirde daha uzun süre kalmasını sağlamak ve yerel ekonomiye kalıcı katkı sunmak amacını taşıyor. Çünkü artık insanlar yalnızca bir şehri görmek için değil, o şehrin yemeğini tatmak için de yola çıkıyor.

Tantuni: Yüz Yıllık Sokak Ustasının Mirası

Mersin denince akla gelen ilk tat tantunidir. Ve bu hak edilmiş bir unvandır. Tantuni; ince kıyılmış et ya da köftenin geniş bir sacda kendi yağında kavurulması, ardından lavaşa sarılmasıyla ortaya çıkan, görünüşte mütevazı ama lezzette kusursuz bir sokak yemeğidir.

Asıl sırrı ne ettedir ne de malzemede. Sır, tempodan geçer. Tantuni ustası sacın üzerindeki eti sürekli hareket halinde tutar — durmaz, bekletmez, dinlendirmez. Bu ritim, etin ne kururmasına ne de kendi suyunda buhara dönüşmesine izin verir. Dışarıdan bakana basit görünen bu hareket, onlarca yıllık bir el eğitiminin ürünüdür.

Mersin dışında da “tantuni” yapılmaktadır, ama gastronomi meraklıları bir fark sezer: asıl tantuni sadece Mersin’de yenilir. Kullanılan ot, sumak, maydanoz ve pul biber oranlaması; sac sıcaklığı; lavaşın inceliği — hepsi bu şehrin bağlamına özgüdür. Bir şehrin mutfak kodunu öğrenmek istiyorsanız, tantuniden başlayın.

Kerebice: “Neden Sadece Mersin’de?” Sorusunun Cevabı

Mersin’e gelip kerebice yemeden dönmek, bir yazının en kritik paragrafını atlamak gibidir. Kerebice; dışı ince bir irmik kaplamasıyla sarılı, içi ise taze peynir ve cevizle doldurulmuş, üzerine bol şerbet dökülen bir tatlıdır. Görünürde sade, damakta ise beklenmedik bir derinlik.

Peki neden yalnızca Mersin’de var? Bu soru, şehrin mutfak kimliğini anlamanın anahtarıdır. Kerebice’nin var olabilmesi için birden fazla unsurun bir arada bulunması gerekir: kıyı şeridinin taze peyniri, Toros yamaçlarından gelen ceviz, ve en önemlisi — bu tatlıyı nesiller boyu aktaran ustalar silsilesi. Bu üçünün bir arada görüldüğü başka bir coğrafya bulunmadığından, kerebice de göç etmemiştir. Her şehrin tek bir tatlısı vardır ki o tatlıyı o şehirde yemeden anlayamazsınız. Mersin için o tatlı kerebicedir.

Bir başka efsanevi Mersin tatlısı ise cezeryedir. Havuçtan yapılan, üzerine fındık, fıstık ve ceviz serpilen bu lokum benzeri tatlı, şehrin Orta Doğu mutfak mirası ile Akdeniz’in baharatlarının buluştuğu nadir örneklerden biridir.

Şalgam: İçeceğin Bir Kültür Olduğu Şehir

Mersin sofrası, bir içeceği olmadan tamamlanmaz: şalgam suyu. Şalgamı tanımak için onu bir kez içmek yeterli değildir — onu bir tantuni yanında, taze ekmek kırıntılarıyla, öğle sıcağında içmek gerekir. Ekşi, fermente edilmiş, mor şalgamın toprak aromasını taşıyan bu içecek; güneyin tadına alışık olmayan damaklar için ilk seferinde şaşırtıcıdır. İkinci kadehte ise vazgeçilmez.

Şalgam, Mersin’den Adana’ya uzanan Çukurova mutfağının ortaklaştığı nadir lezzetlerden biridir. Ancak Mersin versiyonunun ayırt edici bir çekiciliği vardır: burada şalgam bir reçeteye göre değil, aile geleneğine göre yapılır. Her mekanın şalgamı biraz farklı fermente eder — kiminin daha sert, kiminin daha hafif. Bu çeşitlilik, endüstriyel standartlaşmanın henüz yetemediği bir özgünlüktür.

Bir Kavşak Mutfağı: Akdeniz, Anadolu, Orta Doğu

Mersin mutfağını anlamak için şehrin tarihini anlamak şarttır. Bu coğrafya; Fenike denizcilik yollarının, Haçlı güzergâhlarının, Osmanlı ticaret rotalarının ve 20. yüzyılda Balkanlar’dan gelen göç dalgalarının üzerinde şekillenmiştir. Her topluluk kendi tarifini, kendi baharatını, kendi pişirme tekniğini bu mutfağa bırakmıştır.

Bu nedenle Mersin’de bir sofrada aynı anda hem körili mezeler hem zeytinyağlı dolmalar hem de közlenmiş baharatlar görebilirsiniz. Deniz ürünleri restoranları ile içli köfte ustalarının yan yana var olduğu bu şehir, Türkiye’nin mutfak çeşitliliğini tek bir yerde özetler gibidir.

Düşünür Cemil Meriç’in Mersin’den çıkmış olması tesadüf değildir. Bu şehir, tarih boyunca farklılıkları kavşakta buluşturan, sınırları merakla geçen bir ruhla var olmuştur. O ruhun en dürüst yansıması sofradadır.

Bu Yaz Mersin Rotanıza Girsin

Türkiye Kültür Yolu Festivali’nin Mersin ayağı, şehrin gastronomi sahnesini yalnızca ziyaretçilere değil, Türkiye’nin geri kalanına da tanıtma fırsatı sunuyor. 46 lezzet durağı; marina çevresindeki modern deniz ürünleri restoranlarından tarihi çarşılardaki kebapçılara, esnaf lokantalarından tatlıcılara kadar geniş bir yelpazeyi kapsıyor.

Eğer bu yaz tatil planlarınızda esnek bir günlük mola varsa, Mersin’i yeniden keşfetmeyi düşünün. Sabah erkenden bir tantuni, ardından şalgamlı bir öğle, akşam ise kıyı restoranlarında taze deniz mahsulleri. Ve mutlaka, mutlaka kerebice.

Kimi şehirler görülür, kimi şehirler tadılır. Mersin, ikinci türdendir.