Mayıs 2026’da İngiltere, dünyanın en prestijli şarap yarışmalarından biri olan International Wine Challenge’de (IWC) tarihi bir başarıya imza attı. İngiliz şarapları, 25 altın madalya kazanarak ülkenin şarap tarihindeki en yüksek başarısını elde etti. Bu rekor, İngiltere’yi şarap dünyasının yükselen yıldızı olarak taçlandırdı.

Rekor Kıran Başarı

International Wine Challenge 2026’da İngiltere, 25 altın madalya kazanarak 2025’teki 10 altın madalyanın iki buçuk katına çıktı. Ülke, genel sıralamada dokuzuncu olsa da, başvuru başına altın madalya oranında dünya birincisi oldu. İngiliz şaraplarının %16’sı altın madalya aldı — bu oran, Fransa, İspanya, İtalya gibi geleneksel şarap ülkelerini geride bıraktı.

Başarıda başı çeken bölge Kent oldu. İngiltere’nin 25 altın madalyasının 12’si Kent bölgesinden geldi. Özellikle sparkling wine (köpüklü şarap) ve chardonnay bu başarının lokomotifi oldu.

Başarının Arkasındaki Nedenler

International Wine Challenge eş başkanı Oz Clarke, İngiliz şarabındaki gelişimin “olağanüstü” olduğunu belirtti. Clarke, üreticilerin bağlarını çok daha iyi anladığını, şarap yapımının ise çok daha hassas ve kendinden emin hale geldiğini vurguladı: “Bu yılın IWC sonuçları, işlerin ne kadar ilerlediğini gösteriyor. İngiliz şarapları, dünyanın en iyileriyle yarışıyor ve sadece kaliteyle kazanıyor.”

Şarap uzmanı Sam Caporn ise başarının birkaç faktöre dayandığını açıkladı:

1. Bağların Olgunluğu: Önde gelen üreticilerdeki bağların giderek olgunlaşması kaliteyi artırıyor. 1992’den beri üretim yapan Nyetimber gibi köklü üreticiler, sektöre örnek oluyor.

2. Daha Uzun Olgunlaştırma: Daha uzun olgunlaştırma süreleri ve şişe dinlendirmesi, İngiliz şaraplarına karmaşıklık katıyor. Wiston’ın ödüllü Cuvee 2009 Magnum’u bu yaklaşımın en güzel örneklerinden biri.

3. İklim Değişikliği ve Teruar: İngiltere’nin güneyindeki ılıman hava ve güneşli günler şarap üretimini destekliyor. Kent bölgesindeki kireçli topraklar, Champagne bölgesine benzeyen yapısıyla özellikle köpüklü şarap üretimi için ideal.

4. Birikmiş Bilgi: Yeni üreticiler, toprak, mikroiklim, klon ve anaç konusunda önceki yetiştiricilerin birikiminden faydalanıyor.

Türk Şarapçılığına Dersler

Türkiye de IWC 2026’da altın madalyalar kazandı — görece az başvuru sayısına rağmen. Ancak İngiltere’nin yükselişi, Türk şarapçılığı için önemli dersler içeriyor:

Uzun Vadeli Bağ Yatırımı: Bağların olgunlaşması zaman alıyor. Türkiye’deki üreticilerin sabırlı olması, bağları uzun vadede değerlendirmesi gerekiyor.

Teruar Araştırması: Yerli üzüm çeşitlerimiz ve hastalığa dayanıklı PIWI çeşitleri için optimal teruarların belirlenmesi, kaliteyi artıracaktır.

Bölgesel Uzmanlaşma: Kent’ın köpüklü şaraptaki başarısı gibi, Türkiye’nin de belirli bölgelerini belirli üzüm çeşitleri veya şarap stilleriyle özdeşleştirmesi gerekiyor. Örneğin Urla’nın karasızları, Kapadokya’nın kumcuları, Thrace’nin chardonnay’leri…

Şarap Turizmi: İngiltere’de şarap turizmi, sektörün tanınırlığını artırdı. Türkiye’nin zengin şarap rotaları (Urla, Şarköy, Kapadokya, Bozcaada) bu potansiyeli taşıyor.

Sürdürülebilirlik: Dünyada sürdürülebilir ve rejeneratif bağcılık uygulamaları giderek önem kazanıyor. Türk şarapçılığı da bu trende ayak uydurmalı.

Tehditler ve Fırsatlar

İklim değişikliği, İngiltere’nin şarap üretimi için hem fırsat hem tehdit. Daha sıcak hava üzüm olgunluğunu artırırken, kuraklık ve aşırı hava olayları üreticileri zorlayabiliyor. Türkiye için de benzer bir ikilem söz konusu: Ege ve Akdeniz bağları ısınan iklimden etkilenirken, yüksek rakımlı bölgeler (Kapadokya, Elazığ) yeni fırsatlar sunuyor.

İngiliz şarabının 25 altın madalyalık başarısı, “imkânsız” denilenin mümkün olabileceğinin kanıtı. 30 yıl önce kimse İngiltere’yi şarap haritasında ciddi bir oyuncu olarak görmüyordu. Bugün ise dünya onları konuşuyor. Türkiye’nin 6.000 yıllık şarap tarihi, Anadolu’nun zengin üzüm genetiği ve genç, dinamik şarapçı nesliyle bu potansiyeli taşıyor. Önemli olan, doğru strateji, sabır ve sürdürülebilir yatırımla bu mirası geleceğe taşımak.

Sıkça Sorulan Sorular

International Wine Challenge nedir?
Dünyanın en prestijli şarap yarışmalarından biri. Her yıl binlerce şarap, kör tadım yöntemiyle değerlendirilir ve altın, gümüş, bronz madalyalar ile ödüllendirilir.

İngiltere neden şimdi şarap üretiminde başarılı oluyor?
Bağların olgunlaşması, iklim değişikliğinin getirdiği ılıman hava, kireçli topraklar (Champagne benzeri), birikmiş bilgi ve uzun olgunlaştırma süreleri başarının temel nedenleri.

Türkiye’nin şarapçılıkta potansiyeli var mı?
Kesinlikle. 6.000 yıllık şarap tarihi, zengin yerli üzüm çeşitleri (kalecik karası, öküzgözü, narince, boğazkere vb.), çeşitli teruarlar ve genç şarapçı nesli Türkiye’yi öne çıkarıyor.

Türkiye şarap turizmi açısından nasıl bir potansiyele sahip?
Urla, Şarköy, Kapadokya, Bozcaada, Denizli (Güney) gibi bölgelerde şarap rotaları ve bağ ziyaretleri giderek popülerleşiyor. Bu potansiyelin daha iyi pazarlanması gerekiyor.

Anadolu topraklarından çıkan, insanlığın tarım tarihinin en eski tanıklarından biri olan siyez buğdayı, son yıllarda dünya gastronomisinin radarına girmiş durumda. Yaklaşık 10.000 yıllık geçmişe sahip bu kadim tahıl, modern buğdayın atası olarak kabul ediliyor ve genetik yapısını büyük ölçüde koruyabilmiş nadir türlerden biri.

Hititlerden Günümüze Bir Tahılın Serüveni

Siyez buğdayının adının kökeni, Anadolu’nun kadim dillerinden Hititçe‘ye dayanıyor. “Zız” kelimesinden türediği düşünülen bu isim, binlerce yıllık bir bağın kanıtı niteliğinde. Latince adı Triticum monococcum olan siyez, tek başakçıklı yapısı ve başağı sıkıca saran sert kabuğuyla diğer buğday türlerinden ayrılıyor. Bu doğal zırh, bitkinin zararlılara, mantarlara ve hastalıklara karşı direncini artırıyor; işte bu özellik, siyezin binlerce yıl boyunca genetik yapısını koruyabilmesini sağlamış.

Türkiye’de özellikle Kastamonu‘nun Taşköprü, İhsangazi ve Seydiler ilçeleri siyez üretiminin merkezi konumunda. Soğuk ve zorlu iklim koşullarına uyum sağlayabilen bu tahıl, günümüzde Erzincan’dan Kars’a, Trakya’dan İç Anadolu’ya kadar geniş bir coğrafyada yetiştirilmeye başlandı.

Coğrafi İşaret ve Koruma Çabaları

Siyez buğdayının korunması için önemli adımlar atıldı. Kastamonu Siyez Bulguru 2019 yılında, Kastamonu Siyez Buğdayı ise 2020 yılında coğrafi işaret tescili aldı. Bu koruma, ürünün üretiminden pazarlanmasına kadar her aşamasını kapsıyor. Kastamonu Ziraat Odası koordinasyonunda, üniversite, araştırma enstitüsü ve il müdürlüklerinden oluşan beş kişilik bir denetim mercii, her sezon en az iki kez tarlada ve depoda kalite kontrolü yapıyor.

“Tohumdan Geleceğe Projesi” kapsamında kurulan tesislerde siyez buğdayı işlenerek un ve bulgur haline getiriliyor; böylece ürüne katma değer kazandırılıyor. “Mergüze” ve “Atasiyez” gibi yerel çeşitlerin tescili de bu mirasın gelecek nesillere aktarılması açısından kritik öneme sahip.

Gastronomideki Yeri ve Besin Değeri

Siyez buğdayı, düşük glüten içeriği, yüksek lif, protein ve mineral değerleriyle sağlıklı beslenme trendlerinin gözdesi haline geldi. Klasik bulgura kıyasla daha düşük karbonhidrat ve daha yüksek protein içermesi, lifli yapısı sayesinde uzun süre tokluk hissi sağlaması ve kolesterol içermemesi onu modern mutfakların aranan malzemelerinden biri yapıyor.

Kastamonu mutfağında ekşili siyez pilavı, siyez bulguruyla yapılan kısır, çorbalar ve salatalar bu tahılın en bilinen kullanım alanları. Ancak son yıllarda Türkiye’nin önde gelen şefleri, siyezi ekmek, makarna ve hatta tatlılarda kullanarak geleneksel tahıla çağdaş bir yorum getiriyor. Yoğun aroması ve tok dokusuyla klasik beyaz ekmekten oldukça farklı olan siyez ekmeği, dünya ekmekleri arasında özel bir yer edinmeye başladı.

Üreticinin Karşılaştığı Zorluklar

Siyez buğdayının popülaritesi artsa da üreticiler bazı sorunlarla karşılaşıyor. Coğrafi işaret denetimlerinin analiz masrafları küçük ölçekli üreticiler için ek yük oluşturabiliyor. Üretilen siyezin bir kısmının hâlâ hayvan yemi olarak değerlendirilmesi, tüm potansiyelin insan tüketimine yönelik yüksek katma değerli ürünlere dönüştürülememesi anlamına geliyor. Geleneksel taş değirmenlerde üretim, otantikliği korurken ölçeklenebilirlik açısından kısıtlamalar getiriyor.

Türk Mutfağı Haftası ve Uluslararası Tanıtım

Siyez buğdayı, Türkiye’nin zengin mutfak mirasının önemli bir parçası olarak uluslararası alanda da tanıtılıyor. 2025 yılında Bükreş ve Kanada’da düzenlenecek Anatolian Food Fest etkinlikleri, Boston Türk Festivali kapsamındaki “Flavors of Anatolia” ve 21-27 Mayıs 2026’da kutlanacak Türk Mutfağı Haftası, bu kadim tahılın dünya sofralarındaki yerini pekiştirme fırsatı sunuyor.

Anadolu’nun 10.000 yıllık mirası siyez buğdayı, geçmişten geleceğe uzanan bir köprü görevi görüyor. Geleneksel üretim yöntemlerinin korunması, coğrafi işaretin güvencesi ve modern gastronominin ilgisiyle birleşen bu kadim tahıl, Türkiye’nin dünya mutfaklarındaki saygınlığını artıran değerli bir hazinemiz olmaya devam ediyor.

Sıkça Sorulan Sorular

Siyez buğdayı neden “kadim” olarak adlandırılıyor?
Siyez, yaklaşık 10.000 yıllık geçmişe sahip ve modern buğdayın atası olarak kabul edilen, genetik yapısını büyük ölçüde koruyabilmiş ender tahıl türlerinden biridir.

Siyez buğdayının en önemli sağlık faydaları nelerdir?
Düşük glüten içeriği, yüksek lif ve protein değeri, mineral zenginliği ve kolesterol içermemesiyle sağlıklı beslenme için ideal bir tahıldır.

Siyez buğdayı nerede yetiştiriliyor?
Özellikle Kastamonu’nun Taşköprü, İhsangazi ve Seydiler ilçelerinde geleneksel yöntemlerle yetiştirilmektedir. Son yıllarda Erzincan, Kars, Trakya ve İç Anadolu bölgelerinde de üretimi yaygınlaşmaktadır.

Siyez buğdayı coğrafi işaret aldı mı?
Evet, Kastamonu Siyez Bulguru 2019’da, Kastamonu Siyez Buğdayı ise 2020’de coğrafi işaret tescili alarak koruma altına alınmıştır.

Bir öksürük şurubunun bardağınıza karışacağını kim tahmin edebilirdi? Nin Jiom Pei Pa Koa — geleneksel Çin tıbbında yüzyıllardır kullanılan, acı, bitkisel ve ballı bir öksürük şurubu — artık Washington D.C.’deki bir kokteyl barında rye whiskey, Campari ve tatlı vermutla buluşuyor. Bu sıradan bir trend değil; yemeğin ilaçla, kültürün nostalojiyle, geçmişin modernlikle buluştuğu yeni bir gastronomi momentinin işareti.

Eczane Rafından Kokteyl Bardağına

Washington D.C.’deki Lucky Danger restoranında bar direktörü Sunny Vanavichai, Pei Pa Koa’yı “Bitter Remedy” adlı kokteylde kullanıyor. Bir boulevardier varyasyonu olan bu içeceğe katılan Pei Pa Koa, acılığı yumuşatıyor; bal-meyan kökü finişiyle içeceğe kadifemsi bir derinlik katıyor. “İnsanlar bardağın arkasında Pei Pa Koa şişesini görünce ya tanıyorlar ya da sorup öğrenmek istiyorlar” diyor Vanavichai. “Hangover’da da işe yarıyor ayrıca” diye ekliyor gülerek.

Bu hikaye bir bartenderin merakıyla sınırlı değil. Asya’dan Kuzey Amerika’ya uzanan bir dalganın parçası: Geleneksel Çin tıbbı malzemeleri (TCM — Traditional Chinese Medicine), son iki yılda önce Singapore ve Malezya’daki dondurma dükkanlarına, ardından New York’taki süt çayı barlarına, şimdiyse fine dining masalarına taşınıyor.

Keefer Bar: 15 Yıllık Öncü

Vancouver’ın Chinatown semtinde, Keefer Bar bu trendin öncüsü olarak on beş yıldır varlık gösteriyor. Menünün yüzde doksanı TCM malzemeleri içeriyor: ginseng, kırmızı hurma (jujube), astragalus, magnolia kabuğu tentürü, yun zhi (hindi kuyruğu mantarı) ve ravent kökü tentürü. Bar müdürü Amber Bruce, malzemelerin büyük bölümünü komşu bitkisel dükkandan, özellikle Continental Herbal’dan temin ediyor ve dükkan sahipleri Keefer bartenderlarına bu malzemeleri nasıl kullanacaklarını öğretiyor.

“Ravent kökünü ilk aldığımda kokluyordum — sonbahar ormanının ıslak yaprakları gibi bir koku” diyor Bruce. “Sonra fark ettim ki ravent kökü zaten Campari’de, Aperol’de, pek çok amaroda kullanılıyor.” Ama bilgisizlik tehlikeli olabiliyor: cassia kabuğu yüksek dozda toksik, ravent kökü istemeden laksatif etki yaratıyor. “Sonsuz imkânlar var, ama ne yaptığını bilen biriyle konuşmak şart” diyor Bruce.

Keefer’ın deneyimlediği malzeme listesi ilginçleşiyor: kriketler, denizatı, deniz hıyarı ve geyik kadifesi (büyümekte olan boynuzları kaplayan yumuşak deri). Bruce bunu bir kokteyldeki tuz ve biber gibi, ana malzeme olmadan kullandı. “Çok ölçülü bir şekilde. Biraz oyunsu bir tadı vardı” diyor.

Qi Nedir ve Neden Şimdi?

TCM, basit bir bitkisel tedavi koleksiyonundan çok daha geniş bir felsefe. Binlerce yıl içinde gelişmiş, akupunktur ve hacamat gibi fiziksel terapileri de kapsayan, vücuttaki dengeye dair bütünsel bir anlayış sunuyor. Merkezinde ise qi kavramı var — vücutta dolaştığına inanılan hayati enerji. Yediklerimiz bu enerjiyi etkiliyor: zencefil, sarımsak, tarçın ısıtıcı; salatalık, karpuz, yeşil çay serinletici kabul ediliyor.

Qi bugün Batılı mutfak dünyasında pek dile getirilmiyor. Ama bu yıl bir şeyler değişti. Sosyal medya akışları “çok Çin’li bir dönemden” geçen insanlarla dolup taştı: Gün boyunca sıcak su içmek, mahjong öğrenmek, Çin esintili moda… Çin kültürü ana akım Batı dünyasında yeni bir görünürlük kazandı. Ve bu dalga, Çin malzemeleri ile bitkisel eczaneleri de beraberinde sürükledi.

Fine Dining’de TCM: Bir Jenerasyonun İddianamesi

New York’ta MICHELIN yıldızlı Yingtao restoranı bu eğilimin en rafine örneğini sunuyor. Şef Emily Yuen’in tadım menüsü, goji berry ve cordyceps içeren derin, besleyici bir çorbayla açılıyor — kadim Çin tıbbının iyileştirici et suyunu sofistike bir versiyona dönüştürüyor. Osmanthus (yabangülü) tatlıdan kokteyle kadar menüye yayılmış; jasmine gin ve yuzu’yla buluşan “Her Name Is Jade” kokteyli bunun en güzel örneği.

Singapore’da ise Synthesis barı kimliğini tamamen bu kavramın üzerine inşa etti: Dışarıdan bir eczane gibi görünen mekânın arkasında, TCM’nin beş element felsefesine göre hazırlanmış kokteyl ve alkolsüz içecekler sunuluyor. Çin’de ise bu trend farklı bir boyuta ulaştı — bazı barlarda içeri girmeden önce bir TCM doktoru sizi muayene ediyor, sonra bir miksoloji uzmanı size özel kokteyl hazırlıyor.

Tüm bu örneklerin ortak paydası: Avrupa ve Japon fine dining çerçevelerini taklit etmek yerine, özgül Çin tekniklerini, tatlarını ve felsefesini merkeze almak. Bir jenerasyonun kendi mutfak kimliğini yeniden talep etmesi.

Anadolu’nun Apotekerinden İlham: Biz Ne Bekliyoruz?

Bu tabloyu seyrederken kendimi Anadolu’yu düşünürken buluyorum. Bizim de bir apotekerlerimiz var — hem de ne apoteker. Adaçayı, menengiç, ıhlamur, meyan kökü, çörekotu, kuşburnu, kekik, rezene… Bunlar yüzyıllardır Anadolu hanelerinde hem şifa hem lezzet olarak yaşıyor. Pek çoğunun hikâyesi, Çin tıbbı malzemeleriyle birebir örtüşüyor: tıbbi geçmişi olan, unutulmaya yüz tutmuş, yeniden keşfedilmeyi bekleyen tatlar.

Menengiç kahvesi bunun en çarpıcı örneği. Gaziantep pistasının yakın akrabası olan menengiç ağacının meyvesinden elde edilen bu içecek, kafein içermiyor ama Güneydoğu Anadolu’da yüzyıllardır bitkisel bir şifa kaynağı olarak içiliyor. Antiseptik, balgam söktürücü, antioksidan. Coğrafi işaret almış, kadim. Ve bir bardağa karıştığında ne olur? Kim denedi?

Ya meyan kökü? Kuzey Amerika’da Campari benzeri bitkisel içkilerde kullanıldığını öğrenince şaşırmadım — çünkü Anadolu mutfağında meyan şerbeti olarak zaten var. Peki neden Türk fine dining masalarında bir meyan kökü kokteyli veya adaçayı tentürlü bir aperitif yok?

Keefer Bar, komşu Çin apotekerinden malzeme alıyor ve bartenderlarını bu bitkilerin hikâyesiyle buluşturuyor. Türkiye’de de binlerce yıllık bitkisel bilgeliği taşıyan aktarlar var. Soru şu: Bu bilgeliği mutfak sahnesine taşıyacak olan kim olacak?

Şifalı Olan Lezzetli Olabilir

TCM’nin mutfak dünyasına girişi bize önemli bir şeyi hatırlatıyor: Şifalı olan lezzetli olabilir. Dahası, en eski bilgelik bazen en yeni gastronomi trendini besliyor. Vancouver’da bir Çin apotekerinden aldığı hindi kuyruğu mantarını kokteyline katan bir barmenin merakıyla, Güneydoğu Anadolu’daki menengiç ağacının meyvesini bir kokteyl bardağında hayal eden bir şefin merakı arasında aslında çok az fark var.

Belki de en büyük trend henüz başlamadı. Belki kendi eczanemize, kendi aktarlarımıza, kendi bitkisel hafızamıza bakmak için doğru zaman geldi. Pei Pa Koa nasıl bir Çin öksürük şurubundan bir boulevardier’e evrildi ise, meyan kökü de bir gün Türk fine dining masasının yıldızı olabilir.

Ve o gün geldiğinde, umarız birisi “bu bitkiyi aktardan ben taşıdım” diyebilecek cesarette olur.