Hint mutfağı artık sadece bir köri kasesi değil. Dünyanın en prestijli restoranlarında, Michelin yıldızlı sofralarda, gastronomi festivallerinin baş konuğu olarak karşımıza çıkan bu kadim mutfak; baharat bilgeliğini çağdaş tekniklerle buluşturarak fine dining dünyasında gerçek bir devrim yaratıyor. Hint mutfağının yükselişi, modern gastronominin en heyecan verici hikayelerinden biri.

Yüzyıllık Bir Mutfaktan Michelin Yıldızına

Hindistan’ın mutfak mirası beş bin yıldan fazlasına dayanıyor. Harappa uygarlığından Babür saraylarına, Moğol imparatorluğundan Britanya dönemine uzanan bu zengin tarih; on binlerce baharat kombinasyonu, bölgeden bölgeye değişen pişirme teknikleri ve dini geleneklerden beslenen bir çeşitlilik birikiyor. Ne var ki Batı dünyası uzun süre Hint mutfağını ya ucuz take-away restoranlarıyla ya da ağır sosların egemenliğindeki “curry house” kültürüyle özdeşleştirdi.

Bu algı kırılma noktasına 2000’lerin başında gelindi. Londra’nın Michelin yıldızlı restoranları listesinde Hint mutfağına ait isimler belirmeye başlarken, Asya’dan yükselen yeni nesil şefler fine dining kavramını kendi kültürel kodlarıyla yeniden yazmaya girişti. Bugün gelinen noktada Hint mutfağı, sadece bir trend değil; küresel gastronominin kalıcı ve saygın bir parçası.

Devrim Yaratan Şefler

Gaggan Anand: Hint Mutfağının Rock Starı

Bangkok merkezli restoranı Gaggan ile dört yıl üst üste Asya’nın En İyi Restoranı unvanını kazanan Gaggan Anand, adeta bir fenomen. Kolkata doğumlu şef; moleküler gastronomi tekniklerini Hint baharatlı gelenekleriyle harmanlayarak geliştirdiği “progressive Indian cuisine” anlayışıyla dünya sahnesine çıktı. Emoji menüsüyle tanınan Anand’ın tasting menu deneyimi, yemeği bir performansa, bazen de duygusal bir yolculuğa dönüştürüyor.

Anand’ın en çarpıcı katkısı teknik değil, zihinsel: Hint mutfağının yalnızca egzotik ya da etnik olmaktan çıkıp evrensel bir gastronomi dili konuşabileceğini kanıtlaması. Restoran 2019’da kapandı ama şef, yeni projeleriyle aynı felsefeyi yaymaya devam ediyor.

Vikas Khanna: Michelin’den Hollywood’a

New York’ta Junoon restoranını kuran Vikas Khanna, Hint mutfağını Batılı fine dining standartlarına taşıyan isimlerden biri. Michelin yıldızına layık görülen Khanna, aynı zamanda insani yardım projeleriyle, yönetmenliğiyle ve Masterchef India’daki varlığıyla geniş kitlelere ulaştı. O, Hint mutfağının hem sanat hem de hikaye anlatısı olduğunu gösterdi.

Atul Kochhar: Londra’da Çift Yıldız

Hint asıllı şefler arasında Michelin yıldızı kazanan ilk isimlerden biri olan Atul Kochhar, Londra’daki Benares restoranıyla Hint mutfağını İngiliz fine dining sahnesinin merkezine taşıdı. Kerala baharatlı gelenekleriyle İngiliz yerel ürünlerini buluşturan yaklaşımı, fusion kelimesini gerçek anlamda hakkeden nadir örneklerden biri.

Manish Mehrotra: Delhi’nin Gurme Elçisi

Indian Accent restoranının yaratıcı beyni Manish Mehrotra, sadece Delhi’de değil New York ve Londra şubeleriyle dünya genelinde tanınan bir isim. Khichdi’yi truffle ile, golgappa’yı foie gras ile buluşturan Mehrotra; Hint mutfağını nostaljiden kurtarıp bugüne taşıyan bir gastronomi dili geliştirdi. San Pellegrino listelerinde düzenli olarak yer alan Indian Accent, Hint fine dining’inin belki de en tutarlı temsilcisi.

Neden Şimdi?

Bu yükselişin tam da şimdiye denk gelmesinin birkaç temel nedeni var.

Diaspora etkisi: Dünya genelinde 30 milyonu aşkın Hintli diaspora; bulundukları ülkelerde hem müşteri tabanı oluşturuyor hem de şef, girişimci ve gastronomi yazarı olarak kültürel köprüler kuruyor. İkinci ve üçüncü nesil Hintli şefler artık hem Hint kültürünü derinden biliyor hem de Batılı mutfak tekniklerinde ustalaşmış durumda.

Baharat kültürünün yeniden keşfi: Modern gastronomi dünyası, son on yılda köklere ve terroir kavramına her zamankinden fazla değer veriyor. Hint mutfağının binlerce yıllık baharat birikimi bu ilgiyle örtüşüyor: Karabiber, zerdeçal, kardamom ve kişniş artık sadece Doğu’nun lezzetleri değil, global mutfak sanatının temel taşları.

Vejetaryen devrimi: Bitkisel beslenmenin öne çıktığı bu dönemde Hint mutfağı, dünyanın en gelişmiş vejetaryen geleneklerinden birini sunuyor. Dal, paneer, saag… Bu mütevazı görünen yemekler; doğru teknik ve yaratıcılıkla fine dining tabağına dönüşebiliyor.

Sosyal medyanın rolü: Hint yemeklerinin görsel zenginliği — canlı renkler, karmaşık dokular, buharın dans ettiği köri kapları — Instagram ve TikTok çağında muazzam bir avantaj. Hint mutfağı kamerayı seviyor; kamera da onu.

Curry’den Tasting Menu’ya: Dönüşümün Anatomisi

Geleneksel Hint yemeğinin fine dining’e dönüşümü kolay değil. Bir tasting menu, tek başına altı ila on iki yemekten oluşuyor; her birinin kendi hikayesi, sunumu ve pişirme tekniği olması gerekiyor. Hint mutfağını bu forma sokmak için şefler kültürel özü korurken formu yeniden icat etmek zorunda.

Pani puri, küçük bir Hint sokak yemeği. Gaggan Anand’ın tabağında ise tek ısırımlık sıvı dolu bir küre olarak sunuluyor — tadı aynı, deneyim bambaşka. Butter chicken, Indian Accent’te değişen dokular ve sürpriz elementlerle tasting menu’nun bir parçasına dönüşüyor. Bu dönüşümler sadece teknik meziyet değil; mutfak kültürüne derin saygı ve aynı zamanda onu ileriye taşıma cesareti gerektiriyor.

Türk Damağına Yakın Bir Mutfak

Türk okuyucu için Hint mutfağının bu yükselişi uzak bir hikaye değil. İki mutfağın ortak noktaları şaşırtıcı: Her ikisi de baharatı kimliğinin merkezine alıyor, lavaş ile naan aynı kadim tandır geleneğinden geliyor, yoğurt ve tahin her iki sofrada da vazgeçilmez. Kebap kültürü, pilav geleneği, tatlıların şerbetli ve yoğun olması… Anadolu’dan Hint alt kıtasına uzanan baharat yolunu hatırlatan bu benzerlikler tesadüf değil.

İstanbul’da son birkaç yılda açılan Hint restoranları da bu yükselişten nasibini alıyor. Artık sadece biryani ve naan sunan mekanlar değil; tasting menu deneyimi, şarap eşleştirmesi ve yaratıcı Hint-Türk füzyonu sunan, gastronomi turizmine hitap eden mekanlar ortaya çıkıyor.

Sonuç: Bu Sadece Bir Trend Değil

Hint mutfağının fine dining dünyasındaki yükselişi, geçici bir moda değil yapısal bir değişim. Dünyanın en kalabalık ülkesi olan Hindistan’ın ekonomik gücünün artması, global diasporanın kültürel özgüveninin yükselmesi ve gastronomi dünyasının köke dönüş eğilimi; bu yükselişi kalıcı kılacak güçlü dinamikler sunuyor.

Gaggan Anand’ın dediği gibi: Hint mutfağı asla bir trend değildi. Sadece nihayet doğru sesi bulmayı öğrendi. Fine dining dünyasının bu sesi artık duyduğu kesin — ve bu ses, baharat kokularıyla dopdolu, son derece lezzetli bir dil konuşuyor.

Bir an için kendinizi şöyle bir sahne içinde hayal edin: Bir masanın etrafına toplanmış birkaç kişi, ellerinde ince bardaklar. İçleri hafif yeşilimsi altın rengi bir sıvıyla dolu. Birisi burnunu bardağa yaklaştırıyor, koklama yapıyor; ardından küçük bir yudum alıyor, ağzında döndürüyor ve “hafif acılık var, boğazda kalıcı bir finişe sahip” diyor. Şarap tadımı mı? Hayır. Zeytinyağı. Ve bu sahne artık Türkiye’deki fine dining etkinliklerinde giderek daha sık yaşanıyor.

Bir Sofra Malzemesinden Bir Deneyime

Zeytinyağı, Türk mutfağında her zaman merkezde oldu; ama çoğunlukla görünmez bir biçimde. Salçanın altına gizlenmiş, zeytinyağlıların içinde eriyip gitmiş, ekmeğe bulanmış ama hiçbir zaman kendisi için alkışlanmamış. Oysa son birkaç yılda Türkiye’nin Ege ve Akdeniz bölgelerinde, özellikle Ayvalık, Gemlik, Milas, Urla ve Edremit gibi merkezlerde bir devrim yaşanıyor: Zeytinyağı artık bir sofra malzemesi değil, bir deneyim ürünü olarak konumlandırılıyor.

Bu dönüşümün arkasında birkaç güçlü dinamik var. Birincisi, uluslararası yarışmalarda Türk zeytinyağlarının giderek daha fazla ödül kazanması. Mario Solinas, NYIOOC (New York International Olive Oil Competition) ve Terraolivo gibi prestijli organizasyonlarda Türk markalar artık sürekli podyumda. İkincisi ise tüketici bilincinin yükselmesi: Sağlıklı beslenme trendi, insanları sofradaki her malzemenin kalitesini sorgulamaya yöneltiyor ve zeytinyağı bu sorgunun merkezine oturuyor.

Zeytinyağı Nasıl Tadılır?

Profesyonel zeytinyağı tadımcıları, şarap sommelier’larının yöntemlerine çok benzer bir protokol izliyor. Uluslararası Zeytinyağı Konseyi (IOC) tarafından belirlenmiş standart bir tadım kılavuzu bile mevcut. İşte temel adımlar:

• Renk değerlendirmesi: Koyu yeşilden açık altına uzanan renk skalası, hasat zamanı ve çeşit hakkında ipucu verir. Ancak renk tek başına kalite göstergesi değildir.
• Koku analizi: Bardağı avuçta ısıtıp burun yaklaştırınca yeşil domates, taze çimen, badem, elma, muz, enginar gibi aromalar hissedilebilir. Bunlar iyi işaretler. Kötü işaretler ise küf, sirke, metal kokusu.
• Tat analizi: Ağıza alınan zeytinyağı, havayı içeri çekerek “striplate” yöntemiyle tüm damağa yayılır. Meyvelik (fruttato), acılık (amaro) ve yakıcılık (piccante) üç temel parametre olarak değerlendirilir.
• Finiş: Boğazda hissedilen hafif yanma, yüksek polifenol içeriğinin işareti. Bu zeytinyağının antioksidan açısından zengin olduğunu gösterir.

Türkiye’nin Zeytinyağı Coğrafyası

Türkiye, dünya zeytinyağı üretiminde İspanya, İtalya ve Yunanistan’dan sonra dördüncü sırada yer alıyor. Ancak üretim potansiyeli ve çeşitlilik açısından değerlendirildiğinde, tablonun çok daha parlak olduğu görülüyor. Ege Bölgesi’nin Ayvalık, Edremit ve Ezine’sinden başlayan zeytin kuşağı, Muğla’yı, Milas’ı, Aydın’ı ve Çukurova’yı kapsayarak doğuya uzanıyor.

Her bölgenin kendine özgü bir zeytinyağı kimliği var:

• Ayvalık Zeytinyağı: Coğrafi işaretli, Yunanistan’daki Kalamata yağına kıyaslanır. Meyveli aroması ve yumuşak yapısıyla tanınır.
• Milas (Muğla): Yüksek polifenol içeriği, daha yoğun ve aromalı bir profil. Fine dining şeflerinin tercihi.
• Edremit Körfezi: Türkiye’nin en büyük zeytinyağı coğrafi işaret bölgesi. Hafif, dengeli ve tatlımsı karakteriyle sofralık kullanıma çok uygun.
• Urla (İzmir): Butik üretim ve yeni nesil üreticilerin kalite arayışı bu bölgeyi öne çıkarıyor. Şarap üretimiyle paralel giden bir gastronomi turizmi ekosistemine sahip.

Şarap Sommelier’si mi, Zeytinyağı Uzmanı mı?

Dünyada zeytinyağı uzmanlığı giderek profesyonel bir alana dönüşüyor. İspanya’da “catadores” olarak anılan zeytinyağı tadımcıları, IOC’nin sertifika programlarından geçen uzmanlar. Türkiye’de ise bu alan henüz emekleme aşamasında; ancak bazı gelişmeler umut verici.

Gastronomi okulları müfredatlarına zeytinyağı tadımını eklemeye başladı. Üretici bölgelerinde düzenlenen hasat festivalleri, bir yanda turizm geliri üretirken öte yanda tüketici eğitimine katkı sağlıyor. Hatta bazı butik oteller, şarap tadımı yerine zeytinyağı tadımı etkinlikleri düzenleyerek misafirlerine farklı bir deneyim sunuyor.

İtalya ve İspanya’dan gelen “olive oil bar” konsepti de Türkiye’de yankı buluyor. Bu mekânlarda farklı bölgelerin yağları yan yana diziliyor; ekmek batırmayla başlayan tadım, zeytinyağı çeşitleri üzerine derinlemesine bir sohbete dönüşüyor. İstanbul’un Karaköy ve Cihangir gibi mahallelerinde bu tür deneyimsel gastronomi mekânlarına olan ilginin arttığı gözlemleniyor.

Şeflerin Zeytinyağına Yaklaşımı Değişiyor

Fine dining dünyasında zeytinyağı artık sadece pişirme yağı değil; bitirme yağı, aroma bileşeni ve hatta tek başına bir “bileşen” olarak konumlandırılıyor. Menüde “Milas zeytinyağıyla servis edilir” ya da “Urla erken hasat yağı ile tatlandırılmıştır” gibi notlar görmek artık şaşırtıcı değil.

Bu yaklaşım, şarap eşleşmesine benzer bir zeytinyağı eşleştirme kültürünü de beraberinde getiriyor. Hangi tabak hangi yağla daha iyi gider? Hafif meyveli bir Ayvalık yağı taze peynir ve domates ile mi? Yoğun ve keskin bir Milas yağı kızarmış ekmek ve kuru bakliyat ile mi? Bu sorular, artık ciddi şeflerin sofra tasarımında göz önünde bulundurduğu parametreler haline geliyor.

Türkiye’nin Zeytinyağı Geleceği

Türkiye’nin zeytinyağı ihracatı son beş yılda önemli bir artış kaydetti. Avrupa pazarlarında Türk yağlarına olan talep yükseliyor; ancak marka bilinirliği ve hikaye anlatımı konusunda hâlâ İspanyol ve İtalyan rakiplerin gerisinde kalınıyor. Burada henüz kullanılmamış büyük bir potansiyel yatıyor.

Zeytinyağı tadım kültürünün Türkiye’de yaygınlaşması, bu hikayeyi en güçlü şekilde anlatma fırsatını sunar. Tüketici bir zeytinyağını tadıp “bu Urla’dan, 2025 erken hasatı, Memecik çeşidi” diyebildiğinde, o yağı yalnızca bir sofra malzemesi olarak değil, kültürel bir ürün olarak benimsiyor. Ve kültürel ürünlerin hikayesi çok daha uzun ömürlü olur.

Zeytinyağı tadımı, şarap kültürünün rakibi olmak zorunda değil. Kendi otantik kimliğiyle, kendi ritüelleriyle ve kendi eğitimli tüketici kitlesiyle çok daha zengin bir gastronomi geleneği oluşturabilir. Bunun için ihtiyaç duyulan şey: üreticinin kaliteli yağ üretmesi, tadım kültürünün yayılması ve tüketicinin “damağıyla düşünmeyi” öğrenmesi.

Sık Sorulan Sorular (SSS)

Sızma zeytinyağı ile riviera zeytinyağı arasındaki fark nedir?

Sızma zeytinyağı (extra virgin), zeytinin mekanik yöntemlerle işlenmesiyle elde edilir; kimyasal işlem uygulanmaz ve asitlik oranı %0,8’in altında olmalıdır. Riviera ise rafine zeytinyağı ile sızma yağın karıştırılmasıyla elde edilen, daha nötr bir üründür. Tadım ve sağlık özellikleri açısından sızma çok daha üstündür.

Erken hasat zeytinyağı neden daha değerli?

Erken hasatta zeytinler henüz tam olgunlaşmadan toplanır. Bu aşamada polifenol ve antioksidan içeriği en yüksek düzeyde olur; yağın rengi daha koyu yeşil, aroması daha yoğun ve keskindir. Raf ömrü daha uzun olan erken hasat yağları, gastronomide ve sağlıklı beslenme açısından özel bir değere sahiptir.

Türkiye’nin en iyi zeytinyağı bölgesi hangisi?

Bu sorunun tek bir yanıtı yok; her bölgenin kendine özgü bir profili var. Ayvalık coğrafi işaretli yağıyla uluslararası alanda en tanınan bölge. Milas yoğun aromasıyla şef tercihlerinde öne çıkıyor. Urla ise butik üretim ve gastronomi turizmi açısından hızla yükselen bir isim.

Zeytinyağı tadım etkinliklerine nasıl katılabilirim?

Ayvalık ve Edremit’teki hasat festivalleri, Urla’daki şarap ve zeytinyağı rotaları ile İstanbul’daki bazı gastronomi mekanlarının düzenlediği tadım etkinlikleri iyi başlangıç noktaları. Ayrıca çeşitli gastronomi okulları ve üretici kooperatifleri periyodik tadım programları düzenliyor.

Türk mutfağının tarihinde Bolu’nun Mengen ilçesi özel bir yer tutar. Yüzyıllardır aşçı yetiştiren bu küçük Anadolu kasabası, İstanbul saray mutfaklarından yatılı okul yemekhanelerine kadar her mutfağın içine sızdı. Mengenli aşçı, Türk gastronomi kültüründe adeta bir arketip haline geldi: ağırbaşlı, titiz, disiplinli, mütevazı. Peki ya bugünün genç şefleri? Mengen geleneğini sırtlayıp da onu olduğu gibi değil, dönüştürerek taşıyanlar?

Köklerin Üstüne Kurulan Zihin

Hürriyet’ten gastronomi yazarı Ebru Erke’nin son köşe yazısında adı geçen Şafak Erten, bu sorunun en yetkin yanıtlarından birini veriyor. JW Marriott Bosphorus’taki Octo restoranının şefi olan Erten, Mengen geleneğinden gelen bir isim; ancak onu farklı kılan şey bu mirasa sadık kalmak değil, onu bugünün diliyle yeniden kurabilmek.

“Mengenli aşçı” imgesinin çağrıştırdığı o eski model — dedenden babana geçen bir meslek, eller mutfakta, zihin büyük resme kapalı — artık tek geçer akça değil. Şafak Erten gibi isimler, aynı kökten beslenerek farklı bir şef profili çiziyor: neyi, neden yaptığını bilen; ürünün nereden geldiğini, kim tarafından üretildiğini sorgulayan; mutfağını bir sistem içinde kuran ve bunu anlatabilen şefler.

Bir Gastronomi Ekosistemi Kurmak

Şafak Erten’in Octo’daki mutfağına baktığınızda bir tedarik zincirinden çok bir ağ görüyorsunuz. Muğla’dan Hatay’a, Milas’tan Urla’ya uzanan üreticilerle kurulu bire bir ilişkiler; kadın kooperatiflerinden gelen ürünler; mevsim dışına çıkmayan bir menü anlayışı. Bu, “farm to table” sloganının ötesinde, gerçek anlamıyla yerelleştirilmiş bir gastronomi pratiği.

Ve bu yaklaşım bir trende ayak uydurmaktan değil, içselleştirilmiş bir refleksten doğuyor. Dude Table’ın düzenlediği “35 Yaş Altı Genç Şef” yarışmasının ilk kazananlarından olan Erten, bu tür platformların kendisine yalnızca görünürlük değil, düşünsel bir derinlik kazandırdığını söylüyor. Sürdürülebilirlik artık bir pazarlama aracı değil, mutfağın tasarım ilkesi haline geliyor.

Türkiye’deki Yeni Şef Kuşağı Neyi Temsil Ediyor?

Şafak Erten’in örneği aslında çok daha geniş bir tablonun parçası. Son beş yılda Türkiye’de genç şeflerin gastronomi sahnesine çıkışı kayda değer bir ivme kazandı. Uluslararası yarışmalar, yurt dışında edinilen deneyimler, Anadolu’nun keşfedilmemiş lezzetlerine duyulan merak ve sosyal medyanın sunduğu görünürlük — bunların birleşimi, daha önce hiç olmadığı kadar çok sesli ve renkli bir şef kuşağı ortaya çıkardı.

Bu kuşağın en belirgin özellikleri şunlar:

• Hikaye anlatıcılığı: Sadece yemek pişirmekle yetinmiyorlar; yemeğin ardındaki hikayeyi, kültürü ve coğrafyayı da sofrada sunuyorlar.
• Üreticiyle doğrudan ilişki: Büyük toptan tedarikçiler yerine küçük üreticilerle çalışmayı tercih ediyorlar. Bu hem lezzet kalitesini artırıyor hem de yerel ekonomiye destek sağlıyor.
• Mevsimsellik: Menüler artık yılın her döneminde aynı olmak zorunda değil. Mevsime göre değişen menü hem taze hem de çevreye duyarlı bir mutfak pratiği sunuyor.
• Akademik zemin: Gastronomi eğitimi, yurt dışı stajlar ve uluslararası programlar bu kuşağın entelektüel alt yapısını güçlendiriyor.

Mengen Geleneği Nereye Gidiyor?

Mengen, Türkiye’de gastronomi eğitiminin köklü bir merkezi olmayı sürdürüyor. Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi Mengen Meslek Yüksekokulu, her yıl yüzlerce genç aşçı yetiştiriyor. Ancak bu kurumun mezunlarının gittiği yerlere bakıldığında, artık yalnızca otel mutfakları ve yemekhaneler değil; fine dining restoranlar, butik mekanlar, hatta kendi markasını kuran girişimci şefler de var listede.

Mengen’in ruhu — disiplin, sabır, kalite — değişmedi. Ama bu ruhu taşıyanların vizyonu genişledi. Artık bir Mengenli şef, saray mutfağının torunu olduğunu bilerek çıkabiliyor dünyaya; ama o saray mutfağını bugünün dilinde, bugünün malzemeleriyle ve bugünün değerleriyle yeniden yorumlayarak.

Bir Sistem Kurmak, Bir Yemek Pişirmekten Fazlasıdır

Ebru Erke’nin Şafak Erten için söylediği cümle aslında tüm bu yeni şef kuşağının manifestosu gibi okunabilir: “Artık şeflerin maharetini sadece yaptıkları yemekler değil, kurdukları sistemin bütünlüğü gösteriyor.”

Bu sistem tabakta gördüğümüz sonuçtan çok önce başlıyor. Tohumun ekiliş şeklinden tutun, malzemenin mutfağa girişine, orada nasıl işlendiğine, tüketicinin önüne nasıl çıktığına kadar her aşama bu sistemin bir parçası. Ve bu sistem ne kadar bilinçli, sürdürülebilir ve insani değerlere dayalıysa, o tabak da o kadar anlamlı oluyor.

Mengen’den çıkan yeni şef modeli bize bunu söylüyor: Gelenek, büyümek için bir kısıt değil; tam tersine, derinlik kazanmak için bir zemin. Ve o zemin üzerinde, cesur zihinler çok daha yüksek yapılar kurabilir.

Sık Sorulan Sorular (SSS)

Mengen neden Türkiye’de aşçılıkla özdeşleşti?

Mengen’in aşçılıkla özdeşleşmesi yüzyıllar öncesine dayanıyor. Osmanlı döneminde saray mutfaklarına Mengenli aşçılar yerleşti; sonraki dönemlerde otel, yurt ve okul mutfakları bu geleneği sürdürdü. Bugün hâlâ Türkiye’nin en kapsamlı aşçılık eğitim merkezlerinden biri Mengen’de bulunuyor.

Genç şefler için Türkiye’de hangi platformlar var?

Dude Table’ın “35 Yaş Altı Genç Şef” yarışması, Bocuse d’Or Türkiye seçmeleri, çeşitli turizm bakanlığı destekli programlar ve uluslararası staj olanakları öne çıkıyor. Bu platformlar hem görünürlük hem de mesleki gelişim açısından kritik rol oynuyor.

Sürdürülebilir mutfak anlayışı Türkiye’de ne kadar yaygın?

Büyük şehirlerde özellikle İstanbul’da fine dining segment, sürdürülebilirlik konusunda hızla ilerledi. Yerel üreticilerle doğrudan çalışan, mevsimsel menüler kuran ve atık azaltmayı ilke edinmiş restoranlar sayısı artıyor. Ancak bu anlayışın sektörün geneline yayılması için zamana ve daha fazla farkındalık çalışmasına ihtiyaç var.

Octo restoran nerede ve nasıl bir konsepte sahip?

Octo, İstanbul’daki JW Marriott Bosphorus otelinde yer alıyor. Şef Şafak Erten önderliğinde yerel üreticilerden beslenen, mevsimsel ve sürdürülebilir bir fine dining anlayışını benimsiyor. Menü, Anadolu’nun zengin coğrafyasından derlenen malzemeleri çağdaş tekniklerle buluşturuyor.