Lezzet tutkunlarına, yeni arayışlar peşindekilere,
“do it yourself”in tadını bir kere almış olanlara, yani ehlikeyiflere
yazılarımızda anlatmaya çalıştığımız füme teknikleri ve uygulamaları, gıdaların
daha uzun süre muhafaza edilebilmesi için bulunmuş, sonucu en lezzetli
yöntemlerden birisi…
Füme veya Türkçesiyle söyleyecek olursak tütsüleme,
isminden de anlaşıldığı gibi gıdaların duman altında hazırlanma işlemi.
Sistem şöyle çalışıyor:
Öncelikle balık ya da ette su miktarı düşürülüyor. Bu arada dumanın bileşiminde bulunan bazı maddeler ete geçerek bakteri ve mantarların üremesine engel oluyor. Yani zararları mikrobiyal gelişme durduruluyor.
Bu nasıl sağlanıyor?
Ürün, ateşi görmeden yalnızca
dumanla pişiriliyor.
Peki, tadı ne veriyor?
Dağlardaki yapraklarını dökmeyen ağaçların suya
yatırılmış talaşlarından elde edilen duman… Örneğin meşe, kiraz, ceviz, elma…
Bu ağaçlardan üretilen talaşlar kümes hayvanları, balık ve av hayvanları için
mükemmel. Bu talaş, barbekü kömürlerinin üzerine serpildiğinde de iyi sonuç
veriyor. Tabii gürgen, kestane, ıhlamur, kayısı, şeftali, nektarin, armut
ağaçları da kullanılabiliyor. İğne yapraklı, reçineli ağaçların talaşları
kullanıldığında yanma düzensiz olacağı, duman ürüne ağır reçine kokusu ve acı
is tadı vereceğinden tercih edilmiyor.
Tütsülemede başlıca iki yöntem var: Sıcak ve soğuk
dumanlama. Geçtiğimiz aylarda sıcak dumanlamadan söz etmiş, etli ve sütlü
ürünlerde nasıl kullanılacağına dair uygulamalı örnekler vermiştik.
Bu yazımızda sözünü edeceğimiz soğuk dumanlama,
adından da anlaşılacağı gibi 15-25 dereceler arasında yapılan tütsüleme. Ancak,
daha fazla donanım gerektiriyor; sıcak dumanlamada olduğu gibi mutfağımızda, ocağımızın
üstünde bile yapmamız mümkün değil. Açık havada, örneğin bahçemizin bir
köşesinde uygulayabileceğimiz bir yöntem…
Soğuk füme için temel kural, tütsülenecek ürünün
ısıdan uzakta bir yere koyulması ve dumanın buraya soğutularak getirilmesi. Yani
iki düzeneğimiz var, birisi daha önceki sayılarda anlattığıma benziyor. Onun içine
daha önceden ıslattığımız talaşlarımızı -örneğin bir döküm tava içinde-
koyuyor, alttan ısıtarak dumanın çıkmasını sağlıyoruz.
Bu dumanın transfer olacağı ikinci düzeneğimizi duman
ürettiğimizden biraz daha yüksek bir yere (duman, doğal olarak yükseldiği
için), 4-5 metre uzağa (dumanın soğuyabilmesi için) yerleştiriyoruz. Burada
tütsüleyeceğimiz ürünler de bulunuyor.
Yolda soğumuş duman, fırın diye adlandırabileceğimiz
bu ikinci düzeneğin altından giriyor, içinde yavaşça dolaşarak yukarıdaki tahliye
için ayarlı olması gereken bacadan uçup gidiyor.
Füme işlemi için ideal ortam sıcaklığı, 23-25 derece
arasında. Füme fırının ısısı ise yukarıda da belirttiğim gibi 15-25 derece
arası olmalı. Bu değerin üzerine çıkılırsa dumanlama sırasında ürün kokuşabiliyor.
Bu nedenle yaz aylarında özellikle soğuk füme yapmak tercih edilen bir işlem
değil. Sözünü ettiğim soğuk dumanlama da yine aynı sebeplerle genellikle soğuk
bölgelerde tercih ediliyor.
Bu arada, sıcak tütsülemenin 50-80 derece aralığında yapıldığını, tütsüleme süresinin 3-8 saat arasında olduğunu yazılarımızı ilk kez okuyanlar için hatırlatmalıyım. Bir diğer önemli bilgi; sıcak tütsüleme sonuçta tuz oranı az, su oranı fazla olduğundan, soğukta dumanlanmış ürünlere göre daha lezzetli sonuçlar vermekte. Ancak dayanma süresinin daha az olduğunu unutmamak gerekiyor.
Soğuk tütsüleme süresi en az 8-10 saatten başlayarak birkaç güne kadar hatta daha fazla sürebiliyor. Süreyi belirleyen etkenlerden birisi ortam sıcaklığı.
Diğer önemli etken ise bizim gözlemlememiz gereken,
ürünün değişen ağırlığı.
Hedef, dumanlanan ürünlerdeki su oranının yüzde 40’ın altına düşürülmesi. Bu nedenle tütsülenen ürünleri tartmak gerekiyor. Ancak ev yapımı fümeler daha hızlı tüketileceğinden, balığın yüzde 20’ler civarında su kaybetmesi tütsülenmenin sonlandırılması açısından yeterli olabiliyor. Uzun süre saklama amacıyla tütsülendiğinde ağırlık kaybetmenin izlenmesi çok daha önem kazanıyor…
Tütsüleme işlemi bittikten sonra ürünlerin streç filme sarılarak önce buzdolabında bir gün, sonra da derin soğutucuda yine bir günden az olmamak üzere bekletilmesinin zararlı bakterilerin oluşmaması için zorunlu olduğunu da unutmayalım.
Somon Örneğinde Fümeleme İçin
Hazırlık
Malzemeler
• Somon
• Rafine edilmemiş 3 avuç kadar kaya tuzu
• Yine aynı miktarda toz şeker
• Bir avuç dövülmüş karabiber
• 2 baş ince doğranmış sarımsak
• 2 demet dereotu
• Doğranmış 3 portakal ile 2 limon,
• Rendelenmiş 2 havuç
Hazırlanışı
Taze somon veya diğer yağlı olması tercih edilen bir
balık iyice yıkanır; içi çıkarılıp omurga kenarlarına bulaşmış kan pıhtıları ve
karın içi zarı temizlenir. Kafa ve solungaçlar bırakılabilir.
Tuz, şeker, karabiber ve sarımsak iyice karıştırılır. Yarısı
balığın üzerine sıvanır. Balığı alabilecek bir kaba veya folyoya limon ve
portakal üzerine dereotu ve havuç yayılır. Balık koyulduktan sonra kalan
karışım üzerine sürülür. Limon, portakal, dereotu ve havucun kalan bölümü de
buraya boca edilir, üzeri folyoyla kapatılır. Sabah-akşam altüst edilerek 2 gün
buzdolabında bekletilir.
Üçüncü gün akşamı akan suda yıkanır; iyice
kurulandıktan sonra zeytinyağı sıvanıp soğutucuda üstü kapatılmadan sabaha
kadar bekletilir.
Dördüncü gün önce rom veya votka sonra zeytinyağı ile
silinen balık tütsüleme, fırınına yerleştirilir.
Sinop Surlarında Torik Dilimlerini Tuza Mühürleyen Lakerda Ustaları
7. Sinop Lakerda Festivali’nde üç bin yıllık tuzlama geleneği gösteri mutfağına taşındı. Torik dilimlerinin omurilik kanalından arındırılıp kaya tuzunda olgunlaşma zanaatı.
Karadeniz’in kuzeye uzanan en uç burnu Sinop’ta, hırçın dalgaların surlara çarptığı tarihi kale eteklerinde üç bin yıllık kadim bir balık saklama zanaatı yeniden hayat buldu. Bu yıl yedincisi düzenlenen Sinop Lakerda Festivali kapsamında, Tarihi Cezaevi yanındaki Eski Buzhane ile kale surları arasına devasa bir açık gösteri mutfağı kuruldu. Kuzey Anadolu Kalkınma Ajansı’nın (KUZKA) ‘Anadoludakiler’ projesi çatısı altında desteklediği organizasyonda; Türkiye’nin önde gelen şefleri, gastronomi yazarları, yerel üreticiler ve asırlık lakerda ustaları aynı tezgâhta buluştu.
Festivalin merkezinde, Karadeniz’in serin sularında yağlanan torik ve palamut balıklarının bozulmadan kış aylarına aktarılmasını sağlayan geleneksel tuzlama tekniği yer alıyor. 2023 yılında Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) tarafından mahreç işaretiyle tescillenen ‘Sinop Lakerdası’, adını İspanyolca ‘la kdda’ (tuzlanmış balık) ifadesinden alan ve antik çağlardan bu yana Sinop limanında yaşayan çok kültürlü denizcilik hafızasını temsil ediyor.
Kemik İliği Tel ile Boşaltılan ve Buzlu Suda Arınan Torik
Lakerda yapımı, dışarıdan bakıldığında yalnızca balığı tuza basmak gibi görünse de aslında cerrahi bir titizlik ve mikrobiyolojik bir arınma sürecidir. Sinoplu ustaların gösteri mutfağında uygulamalı olarak sergilediği ilk kural, balığın içindeki kan ve ilik dokusunun tamamen temizlenmesidir. Tezgâha alınan iri torik veya palamutlar, bağırsakları çıkarıldıktan sonra kalın halkalar (takoz) halinde kesilir. Ardından her dilimin omurilik kanalında kalan kan pıhtısı, ince bir bakır süpürge teli veya paslanmaz şiş yardımıyla tek tek boşaltılır.
Balık dilimleri, içinde tek bir damla kan kalmayana kadar günde üç kez suyu değiştirilerek buzlu tuzlu suda dinlendirilir. Bu aşama lakerdanın kalitesini belirleyen en kritik eşiktir; kanı tamamen akıtılmayan balık tuzlandığında kararır, acılaşır ve dokusu bozulur. İlikleri temizlenen etler, bembeyaz ve pürüzsüz bir fildişi rengine kavuştuğunda kurulanarak tuzlama evresine geçirilir.
Kuru Tuzlama Disiplini ve Tenekelerde Ağırlık Baskısı
Sinop lakerdasını İstanbul veya Ege usulü salamura lakerdalardan ayıran en temel fark, kuru tuzlama (dry-salting) yöntemiyle hazırlanmasıdır. Kurulanan balık takozlarının kesit yüzeyleri, iri taneli kaya tuzuna batırılır. Geleneksel ahşap fıçılara veya gıdaya uygun laklı tenekelere tabandan itibaren balıklar birbirine değecek şekilde sıkıca istiflenir. Her katın arasına bol kaya tuzu serpilir ve en üst kata temiz bir ahşap baskı tahtası ile ağır bir taş yerleştirilir.
Uygulanan ağırlık baskısı, ozmoz kuralları gereği balığın hücresel suyunu dışarı atmasını sağlar. Su dışarı çıktıkça tuz etin liflerine nüfuz eder ve torik etini pişirerek tereyağı gibi ipeksi, bıçakla kayan bir kıvama ulaştırır. Yaklaşık 15 ila 20 gün serin kilerlerde olgunlaşan lakerda, zeytinyağı ve taze kırmızı soğan eşliğinde sofraların baş tacı haline gelir.
14 Kasım Atölyesi: Unutulan Balık Turşuları ve Geleceğin Sofrası
Festival programında lakerdanın yanı sıra Karadeniz balıkçılığının kaybolmaya yüz tutmuş saklama teknikleri de yeniden gün ışığına çıkarıldı. 14 Kasım tarihli atölyelerde, antik dönemden miras kalan sirkeli ve defne yapraklı balık turşusu yapımı uygulamalı olarak genç aşçılara aktarıldı. KUZKA Genel Sekreteri Mehmet Akif Eraslan’ın da vurguladığı gibi, bu etkinlikler Sinop’un derin balıkçılık mirasını yalnızca nostaljik bir anı olarak tutmayı değil; şehri dört mevsim yaşayan bir gastronomi ve kıyı turizmi destinasyonuna dönüştürmeyi amaçlıyor.
Eski Buzhane surları arasında tuzun, denizin ve balıkçı emeğinin buluştuğu bu atmosfer; endüstriyel konserve çağında sabırla bekletilen el emeğinin kıymetini bir kez daha kanıtlıyor.
Sıkça Sorulan Sorular
Sinop Lakerdası hangi balıktan yapılır?
Geleneksel tescilli Sinop lakerdası torik balığından yapılır; torik bulunmadığı durumlarda ise Karadeniz’de sonbahar aylarında yağlanan iri palamuttan (zindandelen) üretilir.
Lakerdanın kemik iliği neden telle temizlenir?
Balık omurgasındaki kan ve ilik kalıntıları tuzlandığında etin kararmasına, koku yapmasına ve bozulmasına neden olur. Bakır veya çelik telle ilik kanalının boşaltılması etin beyaz ve kokusuz kalmasını sağlar.
Kuru tuzlama lakerda ile salamura arasındaki fark nedir?
Salamura suda tuz eritilerek yapılırken; kuru tuzlamada balık doğrudan kaya tuzuna bulanır ve üzerine konan taş baskıyla kendi suyunu salarak daha sıkı ve yoğun bir kıvama ulaşır.
Izgarada erimeyen tek peynir olan Kıbrıs helliminin gıda kimyası. Peynir altı suyunda haşlanarak kilitlenen protein yapısı ve spearmint nanesiyle salamura zanaatı.
Akdeniz’in üçüncü büyük adası Kıbrıs’ın mutfak hafızasını tek bir lezzetle özetlemek gerekirse, bu şüphesiz döküm ızgaraya değdiği an etrafa yayılan tereyağsı ve naneli kokusuyla hellim peyniridir (Halloumi). Kaşardan mozarellaya, çedardan gravyere kadar dünyanın neredeyse tüm peynirleri ateşe temas ettiğinde dakikalar içinde sıvılaşarak yayılırken; hellim kor gibi kızgın ızgara demirlerinin üzerinde dimdik durur, dışını altın sarısı bir kabukla mühürler ve içindeki elastik yapıyı korur. Bu sıra dışı direnç, yüzyıllar öncesinden gelen kadim bir ada zanaatı ve büyüleyici bir gıda kimyası sonucudur.
Geleneksel Kıbrıs hellimi, adanın kurak tepelerinde kekik ve adaçayı otlayan yerli koyun ve keçi sütlerinin harmanlanmasıyla üretilir. İnek sütüne göre çok daha yüksek protein ve kazein yoğunluğuna sahip olan koyun sütü, hellime o karakteristik sıkı lifli gövdesini ve ağızda çiğnerken çıkardığı o meşhur ‘gıcırdama’ sesini kazandırır. Ancak hellimi ateşe dayanıklı kılan asıl sihirli dokunuş, mayalanma sonrasındaki eşsiz ısıl işlem aşamasında saklıdır.
Peynir Altı Suyunda Yeniden Haşlanma Mucizesi
Taze süt şirden mayasıyla pıhtılaştırılıp sepetlerde preslendikten sonra kalıplar halinde kesilir. İşte bu noktada diğer peynir türlerinden tamamen ayrışan adım atılır: Preslenen hellim blokları, peynir altı suyunun (nor suyu) kaynatıldığı büyük bakır kazanlara geri atılır ve 90 derecenin üzerindeki sıcaklıkta en az yarım saat boyunca ağır ağır haşlanır. Bu haşlama işlemi sırasında peynirdeki serbest kazein proteinleri birbirine sıkıca kenetlenir, çapraz bağlar kurar ve adeta pişmiş bir et dokusu gibi termal stabilite kazanır. Kazanın dibinden yüzeye doğru yükselen hellimler, artık ateşe meydan okuyacak olgunluğa erişmiş demektir.
Yabani Nane Yaprakları ve Salamuranın Koruyucu Kalkanı
Sıcak kazandan çıkarılan yumuşak hellim blokları, tezgâhta henüz ılıkken ikiye katlanır. Katlanma arasına mutlaka kurutulmuş yabani ada nanesi (spearmint) ve kaya tuzu serpilir. Nane, yalnızca Akdeniz kokusu vermekle kalmaz; içerdiği doğal esansiyel yağlar sayesinde peynirin küflenmesini önleyen antibakteriyel bir koruyucu görevi görür. Ardından kendi peynir altı suyuyla hazırlanan tuzlu salamura küplerine basılan hellim, aylarca tazeliğini koruyarak olgunlaşır.
Döküm tavada veya mangal közünde birkaç dakika çevrilerek dışı çıtır, içi yumuşacık bir kıvama getirilen hellim; sıcak yaz günlerinde sulu Kıbrıs karpuzuyla, kahvaltılarda zeytinle veya akşam mezelerinde zeytinyağıyla sofraların baş tacıdır. Bin yıllık göçebe ve ada kültürünün ortak mirası olan hellim, peynir dünyasında ateşe direnen en lezzetli anıttır.
Sıkça Sorulan Sorular
Hellim peyniri ızgarada neden erimez?
Hellim üretimi sırasında preslenen teleme, 90 derecelik sıcak peynir altı suyunda haşlanır. Bu işlem kazein proteinlerini sertleştirip birbirine kilitler; böylece peynirin erime noktası ızgara ısısının çok üzerine çıkar.
Geleneksel hellimde neden nane kullanılır?
Kurutulmuş nane hem peynire özgün ferahlık katar hem de içerdiği doğal antimikrobiyal uçucu yağlar sayesinde peynirin salamurada bozulmadan aylarca saklanmasını sağlar.
Hellim çiğ olarak da yenebilir mi?
Evet, taze veya salamuradan çıkmış hellim çiğ olarak da tüketilebilir; ancak tavada veya ızgarada ısıtıldığında içindeki yağlar yumuşar ve gerçek aroması tam anlamıyla açığa çıkar.
Balkanlar’ın kapısı Edirne’de nehir kenarlarından Selimiye Camii etrafındaki asırlık çarşılara yayılan tek bir koku vardır: Kızgın ayçiçek yağı kazanında saniyeler içinde çıtırdayan taze yaprak ciğer. Trakya’nın bereketli meralarında serbest otlayan danaların ciğerinden hazırlanan ve coğrafi işaret tesciliyle koruma altına alınan Edirne tava ciğeri, Türkiye’nin en teknik ve zamana karşı en hassas pişirme zanaatlarından biridir. Çünkü bu yemekte saniyeler yanmakla çiğ kalmak arasındaki tek ince çizgiyi belirler.
Tava ciğerinin sırrı, pişirmeden saatler önce mermer tezgâhta başlar. Kasaptan alınan günlük süt danası karaciğerinin üzerindeki ince zar, ciğerin etine zarar verilmeden tek hamlede soyulur. Ardından ciğerin içindeki tüm damarlar ve sinirler cerrahi bir titizlikle ayıklanır. Usta, kılıç gibi bilenmiş özel ciğer bıçağını eline alır ve ciğeri kağıt gibi, milimetrik ‘yaprak’ dilimler halinde keser. Eğer ciğer kalın doğranırsa içi lastikleşir; fazla ince doğranırsa yağda kuruyup sertleşir. Bıçak sırtı incelik, tava ciğerinin karakterini belirler.
Kanından Arındırma ve Trakya Unuyla Hafifçe Kalkanlama
Yaprak gibi açılan ciğerler, bol soğuk sudan geçirilerek içindeki acı kan tamamen akıtılır. Ardından süzgüye alınır, kaya tuzuyla hafifçe ovulur ve dinlendirilir. Pişirme anı geldiğinde ciğerler Trakya’nın sert buğdayından öğütülen yerel una bulanır. Burada kritik kural unun fazlasını elemektir; un ciğerin üzerinde kalın bir hamur tabakası oluşturmamalı, sadece yağa girdiğinde dış yüzeyde çıtır bir kalkan kuracak kadar tül inceliğinde kalmalıdır.
Kızgın Kazanda Kırk Saniyelik Şok Pişirme
Ocağın üzerinde kaynayan devasa bakır tavanın içinde Trakya’nın taze ayçiçek yağı 180-190 dereceye kadar ısıtılır. Unlanmış yaprak ciğerler tek bir el hareketiyle kızgın yağa bırakılır. Ciğerin yağa girmesiyle birlikte yağ köpürür ve usta özel kevgiriyle ciğerleri sürekli havalandırarak eşit pişmesini sağlar. Bu işlem sadece 35-40 saniye sürer. Ciğer rengini sarıya çevirip dışı çıtır, içi ise sulu ve yumuşacık kaldığı anda yağdan süzülerek tabağa alınır.
Edirne tava ciğerinin sofradaki ayrılmaz eşlikçisi ise Karaağaç bölgesinde yetiştirilen ve gölgede kurutulan sivri acı süs biberidir. Aynı kızgın yağda yalnızca 5-10 saniye çıtırdatılan bu yakıcı biber, ciğerin zengin yağ dokusunu kırar. Yanında piyazlık sumaklı soğan ve taze domatesle sunulan bu lezzet, Türk sokak ve esnaf mutfağının en rafine başyapıtlarından biridir.
Sıkça Sorulan Sorular
Edirne tava ciğeri dana ciğerinden mi yapılır kuzu ciğerinden mi?
Tescilli Edirne tava ciğeri geleneksel olarak mutlaka Trakya meralarında yetişen dana karaciğerinden yapılır; dana ciğeri yaprak şeklinde ince dilimlemeye en uygun dokuya sahiptir.
Ciğer tavada kaç saniyede pişer?
Kızgın ayçiçek yağı dolu tavada yaprak ciğerin ideal pişme süresi 35 ila 45 saniye arasındadır. Bir dakika veya daha uzun süre tutulursa ciğer sertleşir ve suyunu kaybeder.
Karaağaç biberinin özelliği nedir?
Edirne’nin Meriç kıyısındaki Karaağaç köyünde yetiştirilen bu yerel biberler, güneşte değil gölgede iplere asılarak kurutulur; kızgın yağa girdiğinde çıtır cips kıvamı alırken ciğere derin bir acılık katar.